ၾကီးျမတ္လွေသာကမာၻ႔အံ့ဖြယ္စာၾကည့္တိုက္

ဒဂံုတကၠသိုလ္ႀကီး၏ ႀကီးမားလွေပထေသာ မဟာစာၾကည့္တိုက္ႀကီးတြင္ စာႀကီးေပႀကီး စာအုပ္ႀကီးေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကို စာအုပ္စင္ႀကီးမ်ားထက္ အခန္႔သားစီလ်က္ထားရွိေပသည္ ။ ေက်ာင္းသားတို ့၏ အသိအျမင္ ဗဟုသုတ ပညာဥာဏ္အလင္းေရာင္မ်ား ထြန္ေျပာင္လာဖို ့ရာတည္း ။ သို ့ရာတြင္ ယင္းစာအုပ္တုိ႔အား ေက်ာင္းသားမ်ား၀င္ေရာက္ ေရြးခ်ယ္
ဖို႕ငွာ မစြမ္းသာေခ် ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အဆိုပါ တန္ဖိုးႀကီး စာႀကီး၊ေပႀကီး၊စာအုပ္ႀကီးမ်ား ေပ်ာက္ရွမည္ကို စိုးရိမ္ေတာ္မူေပေသာ စာၾကည့္တိုက္ ဆိုင္ရာအႀကီးအကဲ ႀကီးမ်ားက ့ေက်ာင္းသားတို ့၏ ကိုယ္က်င့္သိကၡာကို ယံုၾကည္ကိုးစားေသာအားျဖင့္ စာအုပ္မ်ားကို စာအုပ္စင္မ်ားအနီးသို ့ ကိုယ္တိုင္၀င္ေရာက္ေရြးခ်ယ္ျခင္းကို မျပဳေလဘဲ စာအုပ္စာရင္းကဒ္ထူျပားကေလးမ်ားကိုသာ ေက်ာင္းသားတို ့အား
ကိုင္တြယ္ထိေတြ႕ခြင့္ေပးေခ်သည္ ။ ယင္းစာအုပ္စာရင္းကဒ္ထူျပားကေလးမ်ားမွာလည္း စာၾကည့္တိုက္ဆိုင္ရာ တာ၀န္ခံတို႕၏ စီမံခန္ ့ခြဲမႈေအာက္တြင္ နာမည္မ်ားအစီအစဥ္မက်သည္
တို ႔ကတမ်ိဳး ၊ စာရင္းတြင္ရွိ လက္ေတြ႕တြင္မရွိ ၊ လက္ေတြ႕တြင္ရွိ စာရင္းတြင္မရွိသည္တို႔က တဖံုရွိေနေလေသာေၾကာင့္ စာအုပ္တအုပ္
ဖတ္ရွဳဖို႔အေရးသည္ ငွက္ေပ်ာသီးအခြံႏႊာစားရသလို မလြယ္ကူဘဲ ကၽြဲေခါင္းသီး အခြံႏႊာရသလို ကသိကေအာက္ႏိုင္လွေပသည္...။ မစားရအေညွာ္ခံရရွာေသာ ေက်ာင္းသားတို ့သည္ စာၾကည့္တိုက္ေၾကးကိုမူကား ေက်ာင္းအပ္စဥ္တပါးတည္းေပးေဆာင္ရ
ပါေသာ္လည္း စာအုပ္စင္ႀကီးတို႔ကိုမူကား ျမင္သာျမင္ရမၾကင္ရေပ။ ခက္ခဲလွေသာ စာၾကည့္တိုက္စနစ္ႏွင့္ စာေပေလ့လာေရးကို မ်ားစြာစိတ္၀င္စားေသာ ေက်ာင္းသားတို ့ေတြ႕ၾကေလေသာအခါ.........။ ။

Words Credit To Thuracan Nayset