စိန္အလြမ္း

    ကၽြန္ေတာ္သည္ အျခားစာေရးဆရာ အေတာ္မ်ားမ်ားလိုပင္ တကၠသိုလ္ေနာက္ခံ ဝတၳဳမ်ား ကဗ်ာမ်ား ေရးခဲ့ပါသည္။ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခါစမွာ ေရးခဲ့ေသာ လံုးခ်င္းဝတၳဳမ်ားမွာ တကၠသိုလ္ အေၾကာင္းေတြသာ မ်ားပါသည္။ လူငယ္စာေရးဆရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ စာေရးခါစတြင္ တကၠသိုလ္အေၾကာင္း ေရးၾကတာမ်ားေၾကာင္းေတြ႔ရသည္။

    ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ရသလဲဟု ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ ကၽြန္ေတာ္ ဆန္းစစ္ၾကည့္မိ၏။

အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ကိုေတြ႔သည္။ ပထမအခ်က္က ဘဲြ႔ရလို႔ တကၠသိုလ္နယ္ေျမကို စြန္႔ခြာခဲ့ရေသာ္လည္း တသသစြဲလန္းေနဆဲ ျဖစ္၍ အလြမ္းေျပေရးမိျခင္း။  

    ဒုတိယအခ်က္ကေတာ့ ကိုယ္ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏို္င္ေသာ ေနရာေဒသ ျဖစ္၍ သရုပ္ေပၚေအာင္ ေရးသားႏိုင္ျခင္း အထက္ပါအခ်က္ႏွစ္ခ်က္စလံုးသည္ တကၠသိုလ္ေနာက္ခံဝတၳဳမ်ား ေရးသားရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္မ်ားစြာ အေထာက္အကူျပဳခဲ့ေလသည္။

    ကၽြန္ေတာ္သည္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ ေလးႏွစ္ခြဲေလာက္ ေက်ာင္းတက္ခဲ့သည္။ ထိုကာလမွာ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝသက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုး၊ အတက္ၾကြဆံုး၊ အလြတ္လပ္ဆံုးပင္ျဖစ္၏။

    ေန႔ေက်ာင္းသားျဖစ္ေသာ္လည္း ေတာ္ရုံတန္ရုံ အေဆာင္ေက်ာင္းသားေတြထက္ ပိုၿပီး ေက်ာင္းမွာ ႏွံ႔စပ္သည္။ သိပၸံဘာသာတြဲႏွင့္ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီးခါမွ တကၠသိုလ္မွာ ဝိဇၨာဘာသာ ဒႆနိကေဗဒ ယူခ့ဲသျဖင့္ ဝိဇၨာဘက္မွာေရာ သိပၸံဘက္မွာပါ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြရွိသည္။ ပန္းခ်ီ အႏုပညာအသင္းႏွင့္ ဆက္စပ္မိေသာအခါ အသိအကၽြမ္းက ပိုေတာင္မ်ားလာေသးသည္။

    မနက္ေစာေစာ ထမင္းေၾကာ္တစ္ပန္းကန္စားၿပီး အိမ္မွထြက္ခဲ့ရာ ေက်ာင္းထဲမွာပင္ တစ္ေနကုန္သည္။ ည မိုးစုပ္စုပ္ခ်ဳပ္မွ အိမ္ျပန္ေရာက္တတ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ေက်ာင္းမွာပင္အိပ္တတ္သည္။

    ေက်ာင္းထဲက ကၽြန္ေတာ္အိပ္ဖူးေသာေနရာမ်ားမွာ ေရႊဘုိေဆာင္၊ ပဲခူးေဆာင္၊ ဒူးယားေဆာင္ႏွင့္ စက္မႈတကၠသိုလ္အေဆာင္မ်ား ျဖစ္၏။ အေဆာင္ေတြမွာသာမက တျခားေနရာမ်ားမွာလည္း အိပ္ဖူးေသးသည္။ ပန္းခ်ီအႏုပညာအသင္းက ပိုင္ေသာ ပန္းခ်ီခန္းမ၊ ေသာ့ပ်က္ေနေသာ စာသင္ခန္းမ်ားမွာ။

    ထိုမွ်မက ' တကၠသိုလ္မွာ ငါတို႔မအိပ္ဖူးတဲ့ေနရာ မရွိေစရေအာင္၊ ေနာင္အမွတ္တရ ျပန္ေျပာလို႔ရေအာင္ 'ဆိုၿပီး ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမေရွ႕က ေက်ာက္ေလွကားေပၚမွာ ပုဆိုးေလးျခံဳၿပီး ေကြးခဲ့ဖူးသည္။ ကံ့ေကာ္ေတာက ခံုတန္းလ်ားေတြေပၚမွာလည္း ငိုက္ခဲ့ဖူးသည္။ သူငယ္ခ်င္းကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္ႏွင့္ အတူ တစ္ညလံုး အဓိပတိလမ္းေပၚမွာပက္လက္လွန္ၿပီး ၾကယ္ေတြကို ၾကည့္ခဲ့ၾကဖူးသည္။ လံုျခံဳေရးဝန္ထမ္းေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုျမင္ေတာ့ လူႏွစ္ေယာက္ကားၾကိတ္ခံရၿပီး လဲေနတာမွတ္လို႔ လာၾကည့္ၾကတာမွတ္မိေသးသည္။

    ကၽြန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းအုပ္စုမွာ သူမ်ားေတြထက္ ထူးတာတစ္ခုရွိေသးသည္။ မိန္းကေလးေဆာင္တစ္ေဆာင္မွာ တစ္ညအိပ္ဖူးျခင္းပင္ျဖစ္၏။

    ထုိစဥ္က စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူမ်ားေနေသာ အင္ၾကင္းေဆာင္၏ အေဆာင္မွဴးမွာ ကၽြန္ေတာ္၏ငယ္ဆရာမျဖစ္သည္။ သူတို႔အေဆာင္မွ နံရံကပ္စာေစာင္ထုတ္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္က ပန္းခ်ီအသင္းမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္အတူ သြားေရာက္ တာဝန္ယူ လုပ္ကိုင္ေပးရသည္။

    တစ္ခါေတာ့ မိုးခ်ဳပ္သည္အထိ နံရံကပ္စာေစာင္က မၿပီးေသးဘဲျဖစ္ေန၏။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ဝါဆိုသကၤန္းကပ္ပြဲရွိသည္။  နံရံကပ္စာေစာင္ကိုလည္း တစ္ခါတည္း ခင္းက်င္းျပသရမည္ျဖစ္၏။ ဆရာမက ၿပီးေအာင္သာလုပ္ဟု ဆုိသည္။

    ထို႔ေၾကာင့္ အားႀကိဳးမာန္တက္လုပ္ၾကရာ ညဆယ့္ႏွစ္နာရီ ထိုးခါနီးမွၿပီးသည္။ အိမ္ျပန္ၾကဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့။ သုိ႔ျဖင့္ အေဆာင္မွဴး ဆရာမ၏ ဧည့္ခန္းထဲမွာ စုအိပ္ၾကရသည္။ တံခါးေတြကိုေတာ့ အျပင္ကေန အလံုပိတ္ၿပီးေသာ့ခတ္ထားသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔သည္ ထူးထူးျခားျခား မိန္းကေလး အေဆာင္မွာ ညအိပ္ခဲ့ဖူးသည္ဟု ၾကြားစရာတစ္ခုေတာ့ ၾကံဳခဲ့ရေလသည္။

    ဘယ္ေခတ္မွာျဖစ္ျဖစ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝသည္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသည္ခ်ည္းပင္ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

    သုိ႔တုိင္ေအာင္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူတိုင္းက ကိုယ့္ေခတ္သည္ ေပ်ာ္စရာအေကာင္းဆံုးဟု ထင္ၾကမွာေသခ်ာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္သည္ ေပ်ာ္စရာအေကာင္းဆံုးဟုပင္ဆိုခ်င္သည္။

    ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းတက္ခဲ့သည့္အခ်ိန္ (၁၉၇၁-၁၉၇၇) မွာ စရိတ္စက အလြန္သက္သာေသာ ကာလျဖစ္၏။

    ပထမႏွစ္ စတက္ေသာ ၁၉၇၂တြင္လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္မွ သံုးဆယ့္ငါးျပားသာရွိေသးသည္။ ဒူးယားစီးကရက္တစ္လိပ္ ဆယ့္ငါးျပားျဖစ္၏။ တစ္ေန႔လွ်င္ အသံုးစရိတ္ တစ္က်ပ္၊ ငါးမတ္ေလာက္သာ ကုန္က်သည္။ ေက်ာင္းလခက တစ္လဆယ့္ငါးက်ပ္ျဖစ္ၿပီး ႏွစ္လတစ္ၾကိမ္ေပးသြင္းရသည္။ အေဆာင္ေနသည့္ ေက်ာင္းသားကမွ တစ္လ ေလးဆယ့္ႏွစ္က်ပ္လားေပးရသည္။ ထမင္းႏွစ္နပ္ေကၽြးသည္။ ေန႔လည္ ေကာ္ဖီႏွင့္ မုန္႔တိုက္ေကၽြးေသးသည္။

    (အေဆာင္မွာ ဟင္းမေကာင္းတာကေတာ့ ဘယ္ေခတ္မွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အတူတူပင္ျဖစ္လိမ့္မည္ထင္သည္။)

    ေန႔ေက်ာင္းသားေတြကလည္း အေဆာင္က သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္လုိက္သြားၿပီး အေဆာင္ထမင္းဟင္းကို ခပ္တည္တည္ဝင္စားလုိ႔ရသည္။ ဘယ္သူကမွ ဟန္႔တားျခင္းမရွိ။ ေနာက္ပိုင္းကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြၾကီးလာေတာ့မွ ထမင္းစားလက္မွတ္ေတြဘာေတြေပၚလာျခင္းျဖစ္၏။

    တစ္ခုေတာ့ရွိသည္။ ထိုအခ်ိန္က ဇိမ္ခံပစၥည္းအလြန္ရွားျခင္းပင္ျဖစ္ေလသည္။ ေမာ္ေတာ္ကား၊ ေရဒီယို၊ ကက္ဆက္ စသည္တို႔သာမက ဆပ္ျပာေမႊး၊ သြားတိုက္ေဆးတို႔လို အိမ္သံုးပစၥည္း အေသးအဖဲြကေလးေတြေတာင္ ဇိမ္ခံပစၥည္းစာရင္းထဲ ပါေနသည္။

    အဝတ္အစားလည္း အလြန္ရွားသည္။ တက္ထရြန္ ရွပ္အက်ႋ အျဖဴကေလးတစ္ထည္ေလာက္၊ အစင္းကေလး၊အကြက္ကေလးတစ္ထည္ ႏွစ္ထည္ေလာက္ႏွင့္ၿပီးသည္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားမွာ အရပ္ထဲက သူလိုငါလုိလူမ်ားကဲ့သို႔သာ ဝတ္စားဆင္ယင္ၾကသည္။ ေက်ာင္းထဲမွာ ဖက္ရွင္ျပပြဲလို အၿပိဳင္အဆိုင္ဝတ္စားၾကတာမ်ဳိး သိပ္မရွိ။ အဝတ္အစားဒီဇိုင္း ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ဝတ္လာလွ်င္ ဝိုင္းအဟားခံရဖို႔မ်ားသည္။

    ေက်ာင္းသူမ်ားအေနျဖင့္ စကတ္ဝတ္ဖို႔ မေျပာႏွင့္ ထမီကို ေျခသလံုးေပၚေအာင္ဝတ္မိလွ်င္ပင္...

    "ေကာက္စိုက္မလို႔လားေဟ့..."

    "ေျခသလံုးမွာေမွ်ာ့ၾကီး...ေမွ်ာ့ၾကီး"

    ဟု ဝိုင္းအေအာ္ခံရမွာေသခ်ာသည္။

    ေက်ာင္းသူေတြဖက္ရွင္ဒီဇိုင္းျပပြဲလို အဝတ္အစားအသစ္အဆန္းဝတ္လို႔ရေသာ ေန႔တစ္ေန႔ေတာ့ရွိသည္။ ဘဲြ႕ႏွင္းသဘင္ေန႔မတိုင္ခင္ အၿပီးသတ္ အစမ္းေလ့က်င့္ေသာေန႔ပင္ျဖစ္၏။ တကယ္ဘဲြ႔ယူရမည့္ေန႔တြင္ အေပၚကဘဲြ႕ဝတ္စံုၾကီး ဝတ္ထားရမည္ျဖစ္၍ အထဲကဝတ္ထားတာေပၚမည္မဟုတ္။ ထို႔ေၾကာင့္ အစမ္းေလ့က်င့္သည့္ေန႔မွာ အစြမ္းကုန္ ဝတ္စားလာၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေက်ာင္းသားေတြကလည္း ဖက္ရွင္ျပပြဲၾကည့္သလို ၾကည့္ၿပီး ေအာ္ဟစ္အားေပးၾကေလသည္။

    ထိုစဥ္က ေမာ္ေတာ္ကားေတြကလည္း ခုလိုမမ်ားလွေသး။ ကိုယ္ပိုင္ကားႏွင့္ ေက်ာင္းတက္ႏိုင္သူ အနည္းငယ္သာရွိသည္။ ကိုယ့္ဘာသာ ကားေမာင္းၿပီး ေက်ာင္းလာႏိုင္သူဆုိလွ်င္ လက္ခ်ိဳးေရလို႔ရၿပီး လူေတြက ထူးထူးျခားျခားမွတ္မိေနတတ္သည္။

    အမ်ားစုမွာ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူဆိုၿပီး သံုးလိုက္ျဖဳန္းလိုက္ဝါဝါၾကြားၾကြား မေနႏိုင္ၾက။ တခ်ိဳ႕မွာ ေက်ာင္းစရိတ္ကာမိေအာင္ အလုပ္လုပ္ၾကရေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း တစ္ဖက္မွစာအုပ္လုပ္ငန္းကို လုပ္ရင္းေက်ာင္းတက္ရသူျဖစ္၏။

    သုိ႔တုိင္ေအာင္ မျပည့္စံုေသာ အေျခအေနကို မညည္းမညဴၾက။ ေက်ာင္းဝင္းထဲကို ေရာက္သည္ႏွင့္ အဆင္မေျပတာေတြအားလံုးကို ေမ့သြားၾကရသည္။ ငါတုိ႔ပိုင္ေသာ နယ္ေျမထဲေရာက္ၿပီဆိုၿပီး စိတ္ထဲက အလိုလိုလံုျခံဳစိတ္ခ်သြားၾကရသည္။ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကို မိမိတို႔ဘိုးဘြားအစဥ္အဆက္က ပိုင္ဆိုင္လာခဲ့ေသာ ျခံဝင္းက်ယ္ၾကီးလို သေဘာထားသည္။ အေဆာက္အဦမ်ားကို မိသားစုပိုင္အိမ္ရာေတြလို တြယ္တာသည္။ သစ္ပုပ္ပင္ၾကီးကိုပင္ ကိုယ့္အဘိုးကိုယ္တိုင္စိုက္ခဲ့သလိုေအာက္ေမ့ၾကေလသည္။

    ကၽြန္ေတာ္သည္ တကၠသိုလ္ကို ကိုယ့္အိမ္လို သေဘာထားၿပီး ေနခဲ့သူျဖစ္၏။ ေက်ာင္းထဲမွာ ေလွ်ာက္သြားရင္း ညဥ့္နက္သြားလွ်င္ အေဆာင္ကသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္အခန္းမွာ တက္အိပ္လုိက္ရသည္သာျဖစ္၏။

    ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေပါင္းမိေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားမွာလည္း ဘာသာရပ္တူလုိ႔ ေပါင္းမိျခင္းမဟုတ္ဘဲ ဝါသနာတူခ်င္း ဆံုမိၾကျခင္းျဖစ္၍ ပိုၿပီးညီညြတ္သည္။ ကဗ်ာသမား၊ စာသမား၊ ပန္းခ်ီအႏုပညာသမားမ်ား။ တခ်ိဳ႕ဆိုလွ်င္ ခုခ်ိန္ထိ စာေပနယ္ထဲမွာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားအျဖစ္ တတြဲတြဲရွိေနတုန္းျဖစ္၏။

    ကၽြန္ေတာ္တို႔အုပ္စုမွာ လူလည္းစံုသည္။ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ လာၾကသူေတြျဖစ္၏။ အထက္အညာသား (သပိတ္က်င္းမွသည္ ျမိတ္သားအထိပါသည္။ ရန္ုကုန္တကၠသိုလ္၊ စီးပြားေရးတကၠသိုလ္၊ လုပ္သားမ်ားေကာလိပ္၊ ေဆးတကၠသိုလ္၊ စက္မႈတကၠသိုလ္တို႔မွ ေက်ာင္းသားမ်ားျဖစ္ၾကသည္။

    ေနာက္သည့္ ေျပာင္သည့္ေနရာမွာလည္း ရွာမွရွားသည္ဟု ဆိုရမည္။  ဒီအရြယ္ၾကီးေတြေရာက္မွ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ ေဂၚလီရိုက္ခ်င္ရိုက္တတ္သည္။ တုတ္တစ္ေခ်ာင္းစီကိုင္ၿပီး ပင္ေပါင္ေဘာလံုးျဖင့္ ေဂါက္သီးရိုက္ခ်င္ရိုက္သည္။

    ပန္းခ်ီခန္းမွာ ေမာ္ဒယ္အျဖစ္အသံုးျပဳေသာ အရုိးေခါင္းၾကီးတစ္လံုးရွိသည္။ ဝါးလံုးႏွစ္ေခ်ာင္းကို ကန္႔လန္႔ျဖတ္ခ်ည္၊ ထိပ္မွာ အရုိးေခါင္းစြပ္၊ အဝတ္နက္တစ္ထည္ ျခံဳေပးၿပီး ညေနေက်ာင္းသူေတြ အေဆာင္ျပန္သည့္လမ္းက ေစာင့္ေနသည္။ လာၿပီဆိုမွ ျခံဳထဲကေန ဘြားခနဲေပၚလာေအာင္လုပ္ၿပီး 'ဟား ဟား ဟား ဟား'ဟု အသံဩဩၾကီးႏွင့္ ေအာ္သည္။

    ေက်ာင္းသူေတြ လန္႔ၿပီးေအာ္ၾကသည္။ အေဆာင္သူမ်ားမွာ အေနာက္အေျပာင္ခံရေပါင္းမ်ားၿပီျဖစ္၍ စိတ္မဆိုးၾက။ သူတို႔အေဆာင္ကို ေယာက္်ားေလးေတြ လာလည္သည့္အခါမွာလည္း သူတို႔က ေျခလွမ္းမွားေလာက္ေအာင္ ဝိုင္းဟားၾကတာပဲ မဟုတ္လား။

    ညဘက္က်လွ်င္ေတာ့ မိန္းကေလးအေဆာင္ေတြေရွ႕သြားၿပီး သီခ်င္းဆိုၾကသည္။ ဂစ္တာတစ္လက္ႏွင့္ ေခတ္ေပၚသီခ်င္းေတြဆိုသည့္အခါဆိုသည္။ 'ေဗြးတုတ္' တို႔ 'နားပန္းဆံ' တို႔လိုသီခ်င္းေတြကို အုပ္စုလိုက္အသံကုန္ ဟစ္ခ်င္ဟစ္သည္။ ရွိၿပီးသားသီခ်င္းေတြကို စာသားဖ်က္ၿပီး ဆိုခ်င္ဆိုသည္။ (ေမာင့္လျပည့္ဝန္းကို ေမာင့္လက္ပစ္ဗံုးဟု စာသားေျပာင္းဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္၏။)

    တစ္ခါတစ္ေလ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္က  အေဆာင္ေတြေရွ႔မွာ ဆိုရတာ ရိုးအီလွ်င္ လိႈင္နယ္ေျမဘက္က အင္ၾကင္းတို႔ ကံ့ေကာ္တို႔ေရွ႕မွာျဖစ္ေစ၊ စက္မႈတကၠသိုလ္ ဂ်ီေဟာေရွ႕မွာျဖစ္ေစ သြားဆိုတတ္သည္။

    ေက်ာင္းသားလူငယ္ပီပီ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနာက္ေနာက္ေျပာင္ေျပာင္ေနတတ္ေသာ္လည္း ေဟာ့ေဟာ့ရမ္းရမ္းေတာ့မရွိၾက။ ေက်ာင္းသူေတြကို ေပ်ာ္ေစျပက္ေစ ေနာက္ေျပာင္တာမ်ိဳးသာျဖစ္သည္။ ဣေျႏၵပ်က္ေလာက္ေအာင္ မေႏွာင့္ယွက္ၾက။ တျခားေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ကို ေစာ္ကားလွ်င္လည္းမခံ။ ကိုယ့္ႏွမကိုထိသလို သေဘာထားသည္။

    အမိတကၠသိုလ္၏ဂုဏ္သိကၡာကိုလည္း အလြန္တန္ဖိုးထားသည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဆိုၿပီး စိတ္ၾကီးဝင္မိတာမ်ိဳးေတာ့ အထိုက္အေလ်ာက္ရွိသည္။ ထိုစိတ္ေၾကာင့္ပင္ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးျမင့္မားၿပီး သိမ္ငယ္ညံ့ဖ်င္းေသာ အျပဳအမူ၊ အေျပာအဆိုမ်ားကို ေရွာင္ရွားႏိုင္ၾကျခင္းမွာလည္း အမွန္ပင္ျဖစ္၏။

    ကၽြန္ေတာ္သည္ တကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္မွစ၍ စာေပေလာကထဲ ဝင္ႏိုင္ဖို႔ၾကိဳးစားေနၿပီျဖစ္၏။ ကဗ်ာေတြ ဝတၳဳေတြေရးၿပီး မဂၢဇင္းတိုက္မ်ားသို႔ပို႔သည္။ ေက်ာင္းက နံရံကပ္စာေစာင္မ်ား၊ ႏွစ္လည္မဂၢဇင္းမ်ားမွာ ကဗ်ာေတြ ေရးသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားစုၿပီး လက္ေရးကဗ်ာစာအုပ္ကေလးမ်ား ေရးသားထုတ္ေဝသည္။

    ယုဒႆန္ေမွ်ာ္စင္ထိပ္ဖ်ားမွ တကၠသိုလ္မ်ား ဗဟိုစာၾကည့္တိုက္ေျမေအာက္ခန္းထိ ႏွံ႔ႏွံ႔စပ္စပ္ေရာက္ခဲ့ဖူးသျဖင့္ တကၠသိုလ္အေၾကာင္းကို ပိုင္ႏိုင္စြာ ဖြဲ႕ဆိုႏိုင္ခဲ့သည္။

    တကၠသိုလ္၏ အထင္ကရအေဆာက္အအံုအမွတ္အသားမ်ားက ကၽြန္ေတာ္၏ ေရးဖဲြ႕လို႔အေကာင္းဆံုး ဇာတ္ေကာင္မ်ားပင္ျဖစ္၏။ 'ႏွလံုးသားတို႔၏ ပူးတြဲေၾကညာခ်က္ 'ဟူေသာ ကဗ်ာတြင္ေအာက္ပါအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့သည္။

    သိပ္ခ်စ္ၾကေသာ    

    ငါတို႔ႏွစ္ဦး၏ ႏွလံုးသားကို

    လုပ္ၾကံရန္ ၾကံစည္ေသာသူသည္

    အင္းလ်ားကန္၏ ဝမ္းဗိုက္ကို

    ဓားျဖင့္ခြဲရန္ ၾကံစည္သကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊

    သစ္ပုပ္ပင္ ထိပ္ဖ်ား၌ သာေနေသာ

    လျပည့္ဝန္းကို

    မ်က္ႏွာသစ္ေပးရန္ ၾကံစည္သကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊

    သထံုေဆာင္ႏွင့္ အင္ၾကင္းေဆာင္ကို ဥမင္လိုဏ္ေခါင္းတူး၍

    ဆက္သြယ္ရန္ ၾကံစည္သကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊

    ယုဒႆန္ေမွ်ာ္စင္ကို

    ေရႊရည္စိမ္ရန္ ၾကံစည္သကဲ့သို႔လည္းေကာင္း

    ဘဲြ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမေပၚ၌

    ဖေယာင္းတိုင္သက္ေစ့ထြန္း၍

    ေမြးေန႔ကိတ္မုန္႔အျဖစ္

    အသံုးျပဳရန္ ၾကံစည္သကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊

    အလြန္မိုုက္မဲလွစြာေသာ

    သူရူးသာျဖစ္လိမ့္မည္တည္း။    ။

    တစ္ခုေသာ ေႏြရာသီ၏ ေန႔တစ္ေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ေတာ့မွမေမ့။

    ေနာက္ဆံုးႏွစ္ စာေမးပြဲ၏ ေနာက္ဆံုးေန႔ျဖစ္ေသာ ႏႈတ္ေျဖေမးခြန္္းကိုေျဖၿပီးေနာက္ အဓိပတိလမ္းအတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။

    ဒီေန႔သည္ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘဝ၏ ေနာက္ဆံုးေန႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သည္တကၠသိုလ္ၾကီးမွာ ေလးႏွစ္ေလးမိုးေနခဲ့ၾကသည္။

    ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ျပန္လည္မရရွိႏိုင္ေသာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေန႔ရက္မ်ားကို ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကသည္။

    အခုေတာ့ တကၠသိုလ္နယ္ေျမကို ခဲြခြာရေတာ့မည္။ မ်က္လႊာခ်ေနေသာ မိခင္ႏွင့္တူေသာ ဘဲြ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမၾကီး။

    မကြဲႏိုင္ေသာ မွန္တစ္ခ်ပ္ဟု ကၽြန္ေတာ္တင္စားခဲ့ေသာ အင္းလ်ားကန္ၾကီး။

    ေမွာ္ရုံေဟဝန္ကဲ့သို႔ ညိွဳ႕ငင္ဖမ္းစားႏိုင္ေသာ ကံ့ေကာ္ေတာတို႔သည္ ေနာက္မွာ က်န္ခဲ့ၿပီ။

    အဓိပတိလမ္းထိပ္ မုခ္ဦးတံခါးဝမွာ ကၽြန္ေတာ္ရပ္လိုက္သည္။

    လြမ္းဆြတ္တသဖြယ္ေသာ ပရိဝုဏ္ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္သည္။

    ေရွ႕ကို တစ္လွမ္းလွမ္းလိုက္လွ်င္ လက္ေတြ႔ဘဝခရီး အစသို႔ေျခခ်မိေတာ့မည္။

    ထိုစဥ္မွာပင္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္၌ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေပၚလာသည္။

    ေရွ႕သို႔လွမ္းလွ်င္

    ေျခရာထင္မည္

    အသင္စိုးရြံ႕ေနသေလာ။    ။

                                မင္းလူ

                                ျမကၽြန္းသာမဂၢဇင္း

                                ရန္ကုန္တကၠသိုလ္စိန္ရတုေက်ာင္းသားမ်ား

                                ဒီဇင္ဘာ ၁၉၉၅။