တခါတုန္းက ျမန္မာျပည္မွာ(၂)

                                         အခ်ိန္သည္ကား ၁၉၉၆ ခုႏွစ္၊ ကြ်န္ေတာ္ေနထိုင္ရာ ရန္ကင္းျမိဳ႕နယ္အတြင္း၌ တခ်ိန္က သြားေလသူ ေခါင္းေဆာင္ၾကီး ဗိုလ္ေန၀င္း၏ ကိုယ္ရံေတာ္ တပ္ျဖစ္သည့္ ဗမာ့ေသနတ္ကိုင္ တပ္ရင္း(၄) ရွိပါတယ္။ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္၏ ထံုးစံအတိုင္း အရာရွိ အဆင့္မ်ားက သူေဌးမ်ားျဖစ္ျပီး အျခားအဆင့္မ်ားမွာ ၾကက္ျခံ၊ ၀က္ျခံ၊ ငါးေမြးကန္ မ်ားျပဳလုပ္ ၍ေမြးျမဴေရးလုပ္ငန္းျဖင့္ အသက္ေမြးၾကရပါတယ္။ စစ္တပ္ႏွင့္အနီးမွာျမန္မာျပည္၏ ထိပ္တန္းသူခိုး ဌာနၾကီးႏွစ္ခုျဖစ္သည့္ ဆည္ေျမာင္းဦးစီးဌာနႏွင့္ လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရးဌာနမ်ားရွိပါတယ္။ အဲဒီ အခါ အရင္းအႏွီးအသင့္အတင့္ရွိသည့္ တပ္တြင္းမိသားစုမ်ားက ထမင္းဆိုင္မ်ားဖြင့္ထားၾကပါတယ္။

တစ္ေန႔မွာ တပည့္ေဟာင္းတစ္ဦးမွ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားမ်ားအား စာသင္ေပးရန္ လာေခၚသည့္ အတြက္ တပ္ရင္း(၄)ႏွင့္ ပတ္သက္ရပါတယ္။ တေျဖးေျဖးႏွင့္ စာသင္သည့္တပည့္မ်ား တိုးလာပါတယ္။ သံုးလ ေလာက္ၾကာသည့္အခါ တပည့္ (၃) ဦး စာလာမသင္ပဲ ေပ်ာက္သြားသည့္အတြက္ မတက္ ခ်င္ေတာ့လို႔ မလာတာျဖစ္ပါေပါ့ဟုသာ ထင္မွတ္ထားလိုက္ပါသည္။ သူတို႔ေပ်ာက္သြားျပီး (၆)ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာ (၃) ေယာက္ျပန္ေရာက္လာပါသည္။ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သူတို႔က ကြ်န္ေတာ္ကို “ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာလို႔မလာတာလဲလို႔ ေမးပါဆရာ” ဟုေျပာသည့္အခါ ကြ်န္ေတာ္က “ေမးမေနပါေတာ့ဘူးကြာ စာသာသင္ ၾကပါေတာ့” ဟုေျပာျပီး စာသင္ရန္ျပင္ လိုက္ပါ သည္။ သူတို႔က မေက်မနပ္ႏွင့္ “ေမးပါဆရာ ေျပာခ်င္လြန္းလို႔ပါ ဆရာကမေမးပဲ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကေျပာရင္ ေျပာရတဲ့သူရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ မေကာင္းဘူးဆရာရဲ႕” ဟုဆိုရာ တပည့္မ မ်ားက “ေမးလိုက္ပါဆရာ ႏို႔မို႔ဆို စာသင္ရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး သမီးတို႔ကလည္း သိခ်င္တယ္ ဆရာ” ဟု ေျပာသည့္အတြက္ ကြ်န္ေတာ္က “ကိုင္း ကိုင္း ေမးဘီကြာ မင္းတို႔တေတြ ဘာလို႔ မလာတာလဲ” ဟုေမးလိုက္ပါတယ္။

သူတို႔ထဲမွ သြက္သြက္လက္လက္ရွိသည့္တပည့္ၾကီးက “ဆရာ ကြ်န္ေတာ္တို႔မိသားစုေတြ ဘယ္လိုရပ္ တည္ေနရသလဲဆိုတာ ဆရာသိပါတယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္အဖိုးဆိုရင္ ဘီအိုင္ေအေခတ္ကတည္းက စစ္တပ္ထဲ ၀င္တာ၊ တိုင္းျပည္အတြက္ လုပ္ခ်င္လို႔ကို ၀င္လုပ္ခဲ့တာ၊ အေဖဆိုလဲ ၁၈ႏွစ္သားမွာ သူ႔အေဖ၊ ကြ်န္ေတာ္ အဖိုးကေယာက္်ားေကာင္းဆိုတာ တပ္မေတာ္ထဲမွာ ရွင္သန္ရတာလို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ အထပ္ထပ္ေ့ျပာ လို႔ ေယာက္်ား ပီသေအာင္ဆိုျပီး စစ္တပ္ထဲ ၀င္တာ” ဟုေျပာေနစဥ္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ စိတ္မရွည္ႏိုင္ေတာ့ပဲ “ေဟ့ေကာင္ မင္းအမ်ိဳးေတြအေၾကာင္း ျပီးအုန္းမွာလား၊ ငါစာသင္ရအုန္းမယ”္ ဟု ျဖတ္ေျပာလိုက္ေသာ အခါ သူက “ဒါနဲ႔ ဆရာ၊ အတြင္းေရးမွဴး(၂) ဗိုလ္ခ်ဳပ္တင္ဦးအေၾကာင္း ဆရာဘာသိလဲ” ဟုေမးျပန္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က စိတ္တိုလာျပီး  “ငါ ဘာသိမွာလဲကြ၊ ေျပာစရာရွိရင္ ျမန္ျမန္ေျပာကြာ” ဟု ဆိုလိုက္ေသာအခါ “ဒီလို ဆရာေရ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တင္ဦးရဲ႕ သမီးတစ္ေယာက္နာမည္က ယမင္းဦးတဲ့၊ သူ႔ေယာက္်ားက ေဒါက္တာျမတ္ႏိုး၊ သူတို႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ေပါင္းျပီး ဖြင့္ထားတဲ့ ကုမၸဏီနာမည္ကို ယမင္းျမတ္ႏိုးကုမၸဏီလို႔ နာမည္ေပး ထားတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံျခားကို ကြ်န္းသစ္အလံုး လိုက္ပို႔ လို႔ရတဲ့ကုမၸဏီက သူတို႔ ကုမၸဏီ တစ္ခုတည္း ရွိတယ္၊( အခု၂၀၁၃ မွာ ဘယ္ႏွစ္ခုရွိလဲမသိပါ၊ ဒါေပမယ့္ ဂ်ာနယ္ထဲကပံုေတြ ၾကည့္ရသေလာက္ တစ္ခုမကဘူးထင္ပါတယ္)၊ အဲဒါဆရာေရ သူတို႔ကုမၸဏီ ကေရာင္းလို႔ရတဲ့ေငြေတြ ေရတြက္ဖို႔ဆိုျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုေခၚတာ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔လို လူငယ္ (၁၀)ေယာက္ေရတြက္တာ (၅) ရက္ၾကာတယ္ ဆရာ ( ထိုအခ်ိန္က ေငြေရတြက္သည့္စက္ မသံုးေသးပါ၊ ဘယ္ဘဏ္မွလည္း မအပ္ပါ၊ လူသိမွာ စိုးရိမ္သည့္အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္) ကြ်န္ေတာ္ထင္တယ္၊ ေဆာင္း တြင္းမီးလံႈရင္ေတာင္ ကုန္မယ္မထင္ဘူး၊ စိတ္နာဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ” တဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ စာသင္ခ်င္ သည့္စိတ္ေတာင္ ကုန္သြားပါတယ္။ ဆုလည္းေတာင္း လိုက္ပါတယ္။ ေသခ်င္း ဆိုးေတြ ျမန္ျမန္ေသ ပါေစလို႔။ ေနာက္ေတာ့လဲ တကယ့္ကို ပိုးစိုးပက္စက္ေသသြားပါတယ္။

သန္႔စင္ေအာင္(ရန္ကင္း)

၂၅.၀၃.၂၀၁၃