ဒီပုတ္ထဲကဒီပဲႏွင့္ ေဟာဒီက အသုပ္စံု

                                 

စာေရးသူတို႔၏ျမန္မာႏိုင္ငံေအာက္ပိုင္းေဒသျဖစ္သည့္ ဧရာဝတီျမစ္ဝကြ်န္းေပၚေဒသအား ဆန္စပါးေပါ ၾကြယ္ဝသည့္အတြက္ ဆန္အိုးႀကီးဟုတင္စားေခၚေဝၚသလိုေျမလတ္ပိုင္းေဒသႏွင့္ အထက္ အညာေဒသ ၌ ေျမပဲႏွင့္ႏွမ္း အလ်ံပယ္ထြက္ရွိသည့္အတြက္ ဆီအိုးႀကီးဟု ေခၚေလသည္။ ထို႔ျပင္ ေျမလတ္ေဒသႏွင့္ အထက္အညာ ေဒသတို႔၌ ေဒသတြင္းစားသံုးရန္အျပင္ ေခတ္အဆက္ဆက္ႏိုင္ငံျခားသို႔တင္ပို႔ေရာင္းခ်ရသည့္ ပဲအမ်ိဳးမ်ိဳးလည္း စားမကုန္ေအာင္ေပါေပါမ်ားမ်ားထြက္ရွိသည္။

ထိုသို႔ထြက္ရွိသည့္ပဲမ်ားအား အညာေဒသ အေခၚ ပုတ္ႀကီးမ်ား အတြင္း ထည့္သြင္းသိုေလွာင္ေရာင္းဝယ္ၾကသည္။ မိမိတို႔၏အိမ္၌ စားသံုးလိုသည့္အခါ ပုတ္တြင္းမွယူၿပီး ခ်က္ၾကသည္။ ထိုအခါ ရာသီဥတုမမွန္သည့္ကာလ၌ ထြက္ရွိလာသည့္ပဲမ်ားသည္ အားေကာင္းေမာင္းသန္ လံုးျပည့္မ်ားမဟုတ္သည့္အတြက္ စားသံုးရာ၌ အရသာမရွိေခ်။ ပုတ္အတြင္းမွ မည္သည့္ပဲကို ခ်က္ခ်က္ တခင္းတည္းမွ ထြက္ရွိသည့္ပဲျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အရသာမွာ ေကာင္းလာ မည္ မဟုတ္ေပ။ သို႔အတြက္ေၾကာင့္ မေကာင္းသည့္ ပဲမ်ားထည့္ထားသည့္ပုတ္အတြင္းမွ မည္သည့္႔ပဲကို ခ်က္ခ်က္ မေကာင္းသည့္အရသာကိုသာ ေပးမည္ျဖစ္သည့္အတြက္ ေရွးလူႀကီးမ်ားမွ မေကာင္းသည့္ အသိုင္းအဝန္းမွ ႀကီးျပင္းလာသူမည္သူမဆိုသည္ မေကာင္းသည့္ အက်င့္စရိုက္သာရွိမည္ျဖစ္ေၾကာင္းကို ‘ဒီပုတ္ထဲက ဒီပဲ’ အတူတူပါပဲဟု ဆိုေလသည္။

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

စာေရးသူ ပညာသင္ၾကားေပးခဲ့သည့္ေရြ႕ေျပာင္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းသို႔ေဘာ္လံတီယာ ဆရာ မ်ား ႏိုင္ငံေပါင္းစံုမွ လာေရာက္ၾကသည္။ ဆြီဒင္၊ ေနာ္ေဝ၊ ဒိန္းမတ္၊ ျပင္သစ္၊ ၾသစေၾတးလ်၊ အဂၤလန္၊ အေမရိကန္ အျပင္ အာရွမွ ေက်ာင္းသားမ်ားလည္း လာေရာက္လည္ပတ္သူမ်ားက လည္ပတ္ၾကသကဲ့သို႔ ဆရာအျဖစ္ သင္ၾကား ေပးသူက သင္ၾကားေပးၾကသည္။ ထိုအခါ ထူးျခားခ်က္တစ္ခုအား စာေရးသူ သတိျပဳမိသည္။ ယင္းမွာ စာေရးသူတို႔က သူတို႔ကို ၇တန္း၊ ၈တန္း၊ ၉တန္းႏွင့္ post ten ေခၚ ႏိုင္ငံျခား တကၠသိုလ္ တက္ေရာက္ခြင့္ရ ေရးအတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ေပးသည့္အတန္းမ်ား၌ အဂၤလိပ္စာဘာသာ အား သင္ၾကားေပးေစလိုသည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔က သူတို႔သင္ၾကားႏိုင္သည့္အတန္းအား တိတိက်က်ေျပာ သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကို အလယ္တန္း အဆင့္မသင္ခိုင္းပါနဲ႔၊ မူလတန္းအဆင့္သာေပးပါဟုလည္းေကာင္း၊ သခ်ာၤသမားက သခ်ာၤသာသင္မည္ ဟုလည္းေကာင္း၊  ျပတ္ျပတ္သားသားေျပာျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔အတူ ဝိဇၨာဘြဲ႔ရလာသူမ်ားအား social study ေခၚ ကမာၻသမိုင္း၊ ဘူမိပထဝီ၊ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ သိပၸံ၊ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံ စသည့္ဘာသာရပ္မ်ားအား သင္ၾကားေပး ေစလိုေသာ္လည္း သူတို႔က ကြ်န္ေတာ္တို႔၊ ကြ်န္မတို႔ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္မတတ္ကြ်မ္းသည့္အတြက္ သင္ၾကားမေပး ႏိုင္ပါဟု ရွင္းရွင္းလင္း လင္း ေျပာၾကား ၾကသည္။

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

စာေရးသူတို႔၏ အမိျမန္မာျပည္ႀကီးတြင္မူ က်ဴရွင္ေကာင္းေကာင္းေပး၍ရသည့္ အဂၤလိပ္စာႏွင့္ သခ်ာၤဘာသာရပ္လုပြဲႀကီးေက်ာင္းတိုင္းေက်ာင္းတိုင္း၌ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲဆင္ႏြဲၾကသည္မွာႏွစ္ေပါင္း ၄ဝေက်ာ္ေခ် ၿပီ။ အေျဖစံုစာအုပ္မ်ားအားကိုးႏွင့္ ျမန္မာစာအဓိကႏွင့္ၿပီးသူကလည္း အဂၤလိပ္စာမသင္ရပါက သခ်ာၤဘာသာသင္ခြင့္ရေရး အတြက္ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမႀကီးမ်ားအား မမခ်င္း မိုးမႊန္ေအာင္ေခၚကာ လက္ေဆာင္ပဏၰာမ်ားစြာျဖင့္ ကန္ထရိုက္ဆြဲၾကသည္။ ထို႔အတူ ကိုယ္ေလ့လာခဲ့သည့္ဘာသာရပ္ႏွင့္ လားလားမွမသက္ဆိုင္သူမ်ား အားလံုး ကပါ ဝင္ေရာက္ကန္ထရိုက္ဆြဲၾကသည္။ ထံုးစံအတိုင္း မ်ားမ်ားေပးႏိုင္သူက ထိုဘာသာရပ္မ်ားအား သင္ၾကား ခြင့္ရေလသည္။ျမန္မာစာအဓိကႏွင့္ဘြဲ႔ရသူမ်ားက ရႈပေဗဒသင္လိုသင္၊ ရုကၡေဗဒအဓိကႏွင့္ ေက်ာင္းၿပီးသူ မ်ားက သမိုင္းသင္လိုသင္၊ သမိုင္းအဓိက ယူခဲ့သူမ်ားက ဇီဝေဗဒသင္လိုသင္ႏွင့္ျဖစ္ေနသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေခ်ၿပီျဖစ္သည္။ အေျဖစံုစာအုပ္ မ်ားအားကိုးႏွင့္ စာဖတ္တတ္လွ်င္ ဆရာျဖစ္ၿပီဟုပင္ ဆိုရေခ်မည္။

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ျမန္မာျပည္ႀကီး၏ တကၠသို္လ္မ်ားမွလည္း ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေယဘူယ်ဆန္သည့္ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းမ်ား အတိုင္း သင္ၾကားေပးခဲ့သည့္အတြက္လည္းေကာင္း၊ (၁၀) ရက္ႏွင့္ အနီးကပ္သင္တန္းမ်ားပို႔ခ်ကာ အလြတ္က်က္၊ ခိုးခ်၊ လက္ဆာင္ေပး၊ ေမးခြန္းဝယ္ေစၿပီး ဘြဲ႔ရခဲ့သည့္ပညာရွင္မ်ား မိႈလိုေပါက္လာ သည့္အတြက္လည္းေကာင္း၊ သူမသိ ငါနားမလည္ႏွင့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားစြာ စာသင္ခန္းအတြင္းသို႔ ဆရာမ်ား အျဖစ္ ေရာက္ရွိကုန္သည္။ ဆရာဆိုတာ အနေႏၲာအနႏၲငါးပါးဂိုဏ္းဝင္ မျပစ္မွားရဘူးဆိုေသာ ဗုဒၶဘာသာဝင္တို႔၏ အရိုးစြဲယံုၾကည္မႈေၾကာင့္ ဆရာဆရာမမ်ားက မည္သည့္အမွားမ်ား သင္သင္ေစာဒကမတက္ရဲၾကေခ်။ ငါေျပာသလိုလုပ္၊ ငါလုပ္သလိုမလုပ္ႏွင့္ ဟူေသာၾသဝါဒ မေပးရံုတမယ္က်န္ေတာ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္က ဆရာဆရာမမ်ားသည္ ဆရာအလုပ္ ကို ဝါသနာႀကီးမားသည့္အတြက္ လုပ္ကိုင္ေနျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း ယေန႔ေခတ္၌ အလုပ္အကိုင္ရွားပါးသည့္ အတြက္လည္းေကာင္း၊ ရာထူးဂုဏ္သိ္မ္ႀကီးမားသူတို႔က ၎တို႔၏ခ်စ္ဇနီးမ်ားအား ဂုဏ္သိကၡာအလို႔ငွာ ဆရာအလုပ္အား ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္ေစသည့္အတြက္လည္းေကာင္း၊ ေက်ာင္းဆရာလစာထက္ သာလြန္ မ်ားျပားလွသည့္ က်ဴရွင္လခအား ေမွ်ာ္မွန္းကာ စီးပြားေရးအရ တြက္ခ်က္သူမ်ား ဝင္ေရာက္လာ သည့္အတြက္ လည္းေကာင္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းရွိ ၿမိဳ႔ႀကီးျပႀကီးနားတဝိုက္၌ ေက်ာင္းဆရာဆရာမမ်ား အံုႏွင့္က်င္းႏွင့္ ထုႏွင့္ထည္ႏွင့္ျဖစ္ေနသည္။

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ၿမိဳ႔ႀကီးမ်ားအား အနည္းငယ္ေက်ာ္လိုက္သည္ႏွင့္ ေက်ာင္းမည္ကာမတၱမ်ားအား ‘ေခြးေလွးပ်ား ေတာႏွံ႔’ ပမာ ေတြ႔ရေပေတာ့မည္။ ဆရာကမလံုေလာက္၊ ေက်ာင္းကလဲ ဒုတိယကမာၻစစ္ဗံုးမွန္ၿပီး က်န္သကဲ့သို႔ ခေနာ္နီ ခေနာ္နဲ႔၊ ၾကမ္းခင္းဆိုသည္မွာ ဂ်ိဳႏွင့္လားဟုပင္၊မိုးတြင္းဆိုလွ်င္ မိုးေရမ်ားက တစက္စက္ႏွင့္ မဟုတ္၊ေဝါကနဲ စီးက်သည့္ အေပါက္ဗရပ်စ္ႏွင့္ေခါင္မိုးမ်ား။ ထိုသို႔ေသာေက်ာင္းမ်ားသို႔ ၿမိဳ႕နယ္ ပညာေရးမွဴးအဆင့္ေရာက္ လာသည္ဆိုလွ်င္ ထိုပညာေရးမွဴးသည္ လမ္းမွားၿပီးေရာက္လာသည္ဟုပင္ ဆိုခ်င္ပါသည္။ ၿမိဳ႕နယ္အဆင့္ ေက်ာ္၍ တိုင္းအဆင့္ေရာက္လာဖို႔ဆိုသည္မွာ ျဖစ္ေတာင့္ျဖစ္ခဲ၊ ၾကံဳေတာင့္ ၾကံခဲျဖစ္သည္ေၾကာင့္ ‘ေရထဲကငါး ကုန္းေပၚတက္’ လာသည္ဟုသာ ေျပာရေပမည္။ ေရာက္ေရာက္ လာသမွ်ေသာ ပညာေရးတာဝန္ရွိ ဆိုသူမ်ား အေနႏွင့္ လည္း မိမိတို႔၏နယ္ေျမမ်ားအား ကြင္းဆင္းလိုေသာ စိတ္ဆႏၵမ်ား ရွိေကာင္းရွိမည္ ျဖစ္ေသာ္ လည္း တိုင္းမွ၊ ဗဟိုမွ၊ ၿမိဳ႕နယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွ၊ အထက္မွ၊ ထို႔ထက္ ႀကီးသည့္အထက္မွ၊ ပို၍ပို၍ႀကီးေသာအထက္မွ၊ စာတတန္ျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ တယ္လီဖံုးေလးျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အေတာမသတ္ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ား၊ တဲ့တဲ့ေျပာရေသာ္ ဒါလုပ္လိုက္စမ္း ဆိုသည့္ခိုင္းေစခ်က္မ်ားေၾကာင့္ မလႈပ္ႏို္င္သူမ်ားလည္း ရွိေနမည္ဟုလည္း ယံုၾကည္မိပါသည္။

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ျမန္မာျပည္၌ အင္အားႀကီးမားသည့္ တပ္ဖြဲ႔မ်ားစြာရွိသည္။ ၾကည္းတပ္၊ေရတပ္၊ေလတပ္ဆိုေသာစစ္တပ္ႏွင့္ ျပည္သူတို႔၏အသက္အိုးအိမ္စည္းစိမ္ကာကြယ္ေပးရန္ဆိုေသာ(လက္ေတြ႔မဟုတ္ပါ) ျပည္သူ႔ရဲတပ္ဖြဲ႔ဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးရွိသည့္အျပင္ လက္နက္မကိုင္သည့္ ဧရာမတပ္ဖြဲ႔ႀကီးႏွစ္ခုလည္းရွိေလသည္။ ယင္းမွာ စာေရးသူတို႔အေခၚ yellow army ေခၚ ႏိုင္ငံေတာ္သံဃာမဟာနာယကအဖြဲ႔ႀကီးႏွင့္ ၅ႏွစ္သားအရြယ္မွစ၍ အသက္၂၂ႏွစ္အထိ တက္သစ္စ လူငယ္လူရြယ္မ်ားအားထိမ္းခ်ဳပ္ထားသည့္ ပညာေရးအဖြဲ႔ႀကီးျဖစ္ေပသည္။ ႏိုင္ငံေတာ္အခမ္း အနားမ်ား၌ အင္အားျပရန္ေက်ာင္းမ်ားက အသင့္ျပင္ထားရသည္။ ဆိုင္းဘုတ္တင္ပြဲ၊ လူႀကီးအမည္ခံမ်ား အားႀကိဳဆိုပြဲ၊ အခမ္းအနားဖြင့္လွစ္ပြဲ၊ သစ္ပင္စိုက္ပြဲ၊ ပြဲေပါင္းစံုတက္ေရာက္ရန္ကန္ထရိုက္မယူပဲ ရေနသည့္ အျပင္ ထိုပဲြမ်ားအတြက္ မနက္မိုးမလင္းမီမွထ၍ ညေနမိုးခ်ဳပ္သည္အထိ တပင္တပန္းသြားေရာက္ အားေပး ၾကရသည္။ ထံုးသုတ္ရန္၊ကင္းေစာင့္ရန္၊သစ္ပင္စိုက္ရန္၊အလွဴခံရန္ စသည္တို႔သည္ကလည္း ဆရာဆရာမ မ်ား တာဝန္မ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ၂၄ နာရီမျပတ္တမ္း ဆရာဆရာမမ်ားႏွင့္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ားအား အလုပ္ ေပးထားျခင္းျဖင့္ တိုင္းျပည္အတြင္းျဖစ္ပ်က္ေနသမွ်အား စိတ္မဝင္စားရေလေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ ထားသည္။ ထိုသို႔ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ရန္အလို႔ငွာလည္း ပညာေရးဌာန၏အဆင့္ျမင့္ရာထူးေနရာမ်ား၌ စစ္ဖက္ကိုသာ တာဝန္ ေပးထားျခင္း ျဖစ္သည္။

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ပညာေရးေလာကမွ ျပင္ပသို႔ေရာက္ျပန္ေသာ္လည္း မည္မွ်ပင္အရည္အခ်င္းရွိရွိ အဆင့္ျမင့္ရာထူးႀကီး မ်ားသို႔ တက္လွမ္းရန္ဆိုသည္မွာလည္း ယေန႔ထက္ထိတိုင္ မျဖစ္ႏိုင္ေခ်။ မၾကာေသးခင္ကပင္ ညႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္ (၅)ဦးႏွင့္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္(၁)ဦးအား အၿငိမ္းစားေပးလိုက္သည္ဟုၾကားရေသာအခါ စိတ္၌ေၾကနပ္သလိုျဖစ္သြားေသာ္လည္း စသံုးလံုးမွဒုတိယညႊန္ၾကားေရးမွဴးခ်ဳပ္အား မႏၲေလးရွိ ယဥ္ေက်းမႈ တကၠသိုလ္ ဒုတိယပါေမာကၡခ်ဳပ္ အျဖစ္ေျပာင္းေရြ႕ခန္႔အပ္လိုက္ေၾကာင္းဖတ္လိုက္ရေသာအခါ လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ခန္႔အား ျပန္ေျပာင္း သတိရမိသည္။ ရန္ကုန္တိုင္း၊ေတာင္ဒဂံုၿမိဳ႕နယ္၌ ယဥ္ေက်းမႈ တကၠသိုလ္ႀကီးစတင္ဖြင့္လွစ္ေသာအခါ တပ္မေတာ္မွတ္တမ္းရံုးမွ ဒုတပ္မွဴးဗိုလ္မွဴးေမာင္ေမာင္ခိုင္ႏွင့္ ဗိုလ္ႀကီးမ်ားသည္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ႏွင့္ဌာနမွဴးမ်ား အျဖစ္ ေျပာင္းေရြ႕သြားသည့္အခါ စာေရးသူမွာ စိတ္ေမာသြားရသည္။ ခ်ိဳမိုင္မိုင္အဆင့္သာ ကတတ္သူမ်ား၊ ဝါးလက္ခုတ္သာတီးတတ္သူမ်ားက ယဥ္ေက်းမႈတကၠသိုလ္ႀကီးအား မည္သို႔မည္ပံုအုပ္ခ်ဳပ္ေလမည္မသိေတာ့ ေခ်။ အႏုပညာရွင္ ဆရာဆရာမ မ်ား၊ အႏုပညာပိုးပါလာသည့္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား၏ရင္တြင္း ခံစားခ်က္ ႏွင့္အျပဳအမႈ အေျပာအဆိုမ်ားအေပၚ စစ္တပ္မွပုဂၢိဳလ္မ်ားမည္သို႔နားလည္ေပမည္နည္း။ ယခုဒုတိယ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ အျဖစ္ေျပာင္းေရြ႕လိုက္ရသည့္ပုဂၢိဳလ္ႀကီးသည္ အႏုပညာရွင္ဆိုပါက ထပ္မံစဥ္းစားမိသည္မွာ စသံုးလံုးတုန္းက သီခ်င္းတေအးေအးႏွင့္ စံုစမ္းေထာက္လွမ္းေနသည္လားမသိတတ္ေတာ့ေခ်။ အေကာက္ခြန္ဦးစီးဌာနဒုညႊန္ခ်ဳပ္အား ပညာေရးစီမံကိန္းႏွင့္ေလ့က်င့္ေရးဦးစီးဌာန ဒုညႊန္ခ်ဳပ္ အျဖစ္ ေျပာင္းေရြ႕လိုက္ျပန္ သည္ဆိုေသာအခါ ပညာေရးဝန္ထမ္းမ်ားအား အခြန္ေကာက္ခံရန္ ၾကည့္သည့္ မ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ၾကည့္ကာ သူ႔အတြက္ ဘယ္ေလာက္က်န္မည္လဲဟု တြက္ခ်က္ေနမည္ မွာ ေသခ်ာသေလာက္ရွိေပသည္။ ထို႔ျပင္ ပညာေရးစီမံကိန္းႏွင့္ပတ္သက္၍လည္း သူ႔အတြက္ ကိုက္မည့္စီမံကိန္းမ်ားကိုသာ အတည္ျပဳမည္မွာ ေျမႀကီး လက္ခတ္မလြဲပင္ျဖစ္သည္။ နယ္စပ္ကုန္သြယ္ေရး ၌ အရိုးပါမက်န္ဝါးစားတတ္သည့္ ညႊန္မွဴးႀကီးမ်ားအား သမဝါယမ၊နယ္စပ္ေရးရာ၊ အလုပ္သမား၊ လူမႈဖူလံုေရးႏွင့္ယဥ္ေက်းမႈဌာနမ်ားသို႔ ေျပာင္းေရြ႕လိုက္သည္ ဟုဆိုေသာအခါ ယင္းဌာနမ်ားရွိ ဝန္ထမ္း မ်ားအေနႏွင့္ မိုးႀကိဳးပစ္သလို ခံစားၾကရေပအုန္းမည္။ ဌာနအတြင္း၌ စားစရာဝါးစရာမရွိသည့္အခါ အေနမတတ္သည့္ဝန္ထမ္းမ်ား အစားမခံရေစေရး ဘုရားထံပါး၌ ဆုေတာင္း ရန္သာရွိေပသည္။

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

စာေရးသူ ငယ္စဥ္က ႀကိဳက္ႏွစ္သက္သည့္အစားအစာမ်ား၌ အသုပ္စံုသည္လည္း အပါအဝင္ျဖစ္သည္။ အမ်ားအားျဖင့္မူ ေခါက္ဆြဲသက္သက္သုပ္သည့္ေခါက္ဆြဲသုပ္၊ မုန္႔ဟင္းခါးဖတ္သက္သက္သုပ္သည့္ မုန္႔ဖတ္သုပ္၊မုန္႔တီသုပ္၊ထမင္းသုပ္၊ၾကာဆန္သုပ္မ်ားကိုႀကိဳက္ႏွစ္သက္ၾကသည္။ မုန္႔ဟင္းခါးဖတ္နဲနဲ၊ ေခါက္ဆြဲ ဖတ္နဲနဲ၊ ၾကာဆန္ဖတ္ပါေလကာ၊ အာလူးျပဳတ္ တစ္လံုးႏွ စ္လံုး၊ ေဂၚဖီ ဖတ္အနည္းငယ္၊ လွီးထားသည့္ ၾကက္သြန္နီအနည္းငယ္၊ အခ်ဥ္ရည္ႏွင့္ နယ္ထားသည့္ ထမင္းနဲနဲအား ပဲမႈန္ႊ၊ဆီခ်က္၊ငံျပာရည္၊ အခ်ိဳမႈန္႔ျဖဴးၿပီး စားရသည့္ထမင္းသုပ္အား မည္သူႀကိဳက္ႀကိဳက္မႀကိဳက္ႀကိဳက္ စာေရးသူႀကိဳက္ႏွစ္သက္လွပါသည္။ အထူး သျဖင့္ ယင္းအစားအစာအား ယင္တေလာင္းေလာင္း ဖံုတေထာင္းေထာင္းထေနသည့္ ဘုရားပြဲမ်ား၌ စားရေလ့ ရွိသည္။ အတူပါလာသူမ်ား က ႏွာေခါင္းရႈံ ႕ေသာ္လည္း စာေရးသူကမက္မက္စက္စက္ စားေလ့ရွိသည္။ ေစ်းသည္က သူ၏အသုပ္စံုွဗန္းအား ပိတ္ျဖဴပါးပါးျဖင့္ ဖံုးအုပ္ထားသည့္အတြက္ ယင္ေကာင္ေဘးမွ ကင္းေဝးေသာ္လည္း ဖံုေဘး ကေတာ့ ေျပးမလြတ္ေခ်။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ စားသူမ်ားကေတာ့ စာေရးသူ အပါအဝင္ ေအာက္ေျခ လူတန္းစားမ်ားသာ ျဖစ္ေပသည္။

ႏိုင္ငံတကာပညာေရးသည္ specialization ေခၚ အတတ္ပညာတစ္ခုအား အဓိကဦးတည္သင္ၾကားေပးၿပီး ၎ႏွင့္ဆက္စပ္ေနသည့္ဘာသာရပ္မ်ားအား ဝန္းရံသင္ၾကားေပးျခင္းျဖစ္သည္။ေခတ္ႏွင့္အညီသင္ရိုး ညႊန္းတမ္း မ်ားအား အခါမလပ္ျပဳျပင္ေရးဆြဲေလ့ရွိသလို ျဖည့္စြက္သင့္သည့္သင္ခန္းစာမ်ားအားလည္း အၿမဲတေစ ျဖည့္စြက္ေနေပသည္။ ျမန္မာျပည္၏ပညာေရးသည္ကား generalization ေခၚ ေယဘူယ်ျပဳ ကာ ဟိုနဲနဲဒီနဲနဲ စုေပါင္းစပ္ေပါင္း သင္ၾကားေပးေနျခင္းျဖစ္ေပသည္။ အေျခခံပညာေရး၌ မသိသာေသာ္လည္း အထက္တန္း အဆင့္ျဖစ္သည့္၉တန္းႏွင့္ ၁၀တန္းတြင္ သင္ခန္းစာမ်ားျပြတ္သိပ္ က်ပ္ညွပ္ကာထည့္သြင္းထားသည္မွာ အသုပ္စံု ကဲ့သို႔ျဖစ္ေနသည္။ ထိုနည္းတူ တကၠသိုလ္ သင္ခန္းစာမ်ား၌လည္း ရူပေဗဒအထူးျပဳဘာသာရပ္ဆိုပါက ရွိရွိသမွ်ေသာ ဘာသာရပ္ခြဲမ်ား ထည့္သြင္းထားသလို က်န္ဘာသာရပ္မ်ားတြင္လည္း ထိုနည္းတူျဖစ္ေန ေပသည္။မၾကာေသးခင္ကမွ အထူးျပဳဘာသာရပ္မ်ားအားတိုးခ်ဲ႕ခဲ့ေလသည္။ ထိုသို႔ျပြတ္သိပ္က်ပ္ညပ္ေနသည့္ ဘာသာရပ္ပါျပဌာန္း ခ်က္မ်ားအား ျပဳျပင္သည္မွာ အလြန္တရာ ရွားပါးသကဲ့သို႔ ျဖည့္စြက္ျခင္းဆိုသည္မွာလည္း မရွိသေလာက္ ပင္ျဖစ္ေနသည္။ စာေရးသူ၏မ်က္စိထဲ၌ ဘုရားပြဲတြင္ေရာင္းခ်သည့္ အသုပ္စံုဗန္းမ်ား အား ျမင္ေယာင္မိေလသည္။ ပညာေရး၌ အသုပ္စံုျဖစ္ေနသကဲ့သို႔ လုပ္ငန္းခြင္အတြင္း၌လည္း အသုပ္စံု မ်ားျဖစ္ ေနသည္။အဆင့္ျမင့္ရာထူးႀကီးမ်ားအား ေတာ္လြန္းသည့္အတြက္(အမ်ိဳးေတာ္သည္ကိုဆိုလိုပါသည္) အလုပ္မွ အနားမေပးရဲေသာအခါ ေအာက္ဆိုက္ေကာင္းေကာင္းမရသည့္ဌာနမ်ားသို႔ ေျပာင္းေရြ႕ပစ္သည့္ယဥ္ေက်းမႈ သည္လည္း အသုပ္စံုပညာေရး၏ေနာက္ဆက္တြဲအက်ိဳးဆက္ပင္ျဖစ္ေပသည္။ စစ္တကၠသိုလ္မွဆင္းလာသူ မ်ားသည္ မည္သည့္ဌာနတြင္မဆိုအဆင့္ျမင့္ရာထူးႀကီးမ်ားႏွင့္သင့္ေလ်ာ္သည္ဟုဆိုကာ ခန္႔အပ္ျခင္းသည္ လည္း တနည္းအားျဖင့္ အသုပ္စံုေစ်းသည္မ်ားေပါမ်ားလာျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းဆိုရေသာ္ ‘အသုပ္စံုပညာေရးမွသည္ အသုပ္စံုယဥ္ေက်းမႈသို႔’ ကူးေျပာင္းေနျခင္းျဖစ္ေပသည္။ ထိုယဥ္ေက်းမႈသည္ ယေန႔ထက္ထိတိုင္ ထြန္းကားေနျခင္းမွာ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားမ်ားလိုလားေနသည့္ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ အေဝး ႀကီး ေဝးေနအုန္းမည့္ သေကၤတပင္ျဖစ္ေပေတာ့သည္။

(စာၾကြင္း- အသုပ္စံုပညာေရးႏွင့္အသုပ္စံုယဥ္ေက်းမႈဟု ယံုၾကည္သည့္အခ်ိန္မွစ၍ စာေရးသူ အသုပ္စံု မစားေတာ့ေခ်)

သန္႔စင္ေအာင္(ရန္ကင္း)

၀၇.၀၄.၂၀၁၃