ေအာက္တိုဘာလ (၃) ရက္ေန႔က က်င္းပေသာ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္အ႒မ ပုံမွန္အစည္းအေ၀း တတိယေန႔တြင္ ပညာ ေရး၀န္ႀကီးဌာနဒုတိယ၀န္ႀကီးေဒါက္တာ စန္းလြင္က ၂၀၁၄-၁၅ ပညာသင္ႏွစ္မွ စတင္၍ အေျခခံပညာသင္႐ိုးမ်ားေျပာင္း လဲျခင္းႏွင့္ အတူ ၁၂ တန္းပညာေရးစနစ္ ကို စတင္က်င့္သုံးႏိုင္ရန္ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ လ်က္ရွိေၾကာင္း ရန္ကုန္တုိင္းေဒသႀကီး မဲဆႏၵနယ္အမွတ္ (၁၀) မွဦးႏု၏ ေမးခြန္း ကိုေျဖၾကားခဲ့သည္။
ဒု၀န္ႀကီး၏ေျဖၾကားခ်က္အရအသက္ (၁၈)ႏွစ္ျပည့္သည့္အရြယ္ေရာက္မွသာ တကၠသိုလ္ပညာကိုသင္ၾကားရေတာ့မည္ ဟုရည္ၫြန္းေနသည္။ သူကႏုိင္ငံတကာ စံခ်ိန္စံၫြန္းႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေစ ရန္အတြက္ ရည္ရြယ္သည္ဟုဆုိသည္။ ၎၏အဆုိအရဆုိလွ်င္ ပုံမွန္ ၀ိဇၨာ၊ သိပၸံ ဘြဲ႕တစ္ခုကို အတန္းက်မရွိဘဲ အသက္ (၂၂)ႏွစ္ျပည့္မွသာ ရရွိႏုိင္ၿပီး မဟာဘြဲ႕႔ ဆိုလွ်င္ အသက္(၂၈)ႏွစ္ျပည့္မွသာရရွိ ႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္လုပ္ငန္းခြင္ သို႔၀င္ေရာက္၍ လုပ္ငန္းကၽြမ္းက်င္ ကာလ(၅)ႏွစ္ထပ္ေပါင္းေသာအသက္ (၃၃)ႏွစ္အရြယ္ေရာက္မွသာ တုိင္းျပည္ က အားကိုးရႏုိင္သည့္လုပ္သားေကာင္း တစ္ဦးျဖစ္လာေတာ့မည္ျဖစ္သည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံသားတို႔၏ပွ်မ္းမွ်သက္တမ္း အႏွစ္(၆၀)ျဖင့္တြက္ခ်က္ၾကည့္လွ်င္၎ ပညာရွင္တစ္ဦးကိုတုိင္းျပည္က အႏွစ္ (၂၀)နီးပါးမွ်သာအသုံးျပဳႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။
အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာရွင္ မ်ား ျဖစ္လာဖုိ႔ရန္အတြက္ ပညာသင္ ကာလကိုတြက္ခ်က္ၾကည့္လွ်င္ အေျခခံ ပညာ ၁၂တန္းႏွင့္မူႀကိဳ၅ႏွစ္ေပါင္းထည့္ ၾကည့္လွ်င္ ၁၇ႏွစ္တြင္ အေျခခံပညာၿပီး ဆုံး၍ ၁၈ႏွစ္တြင္တကၠသိုလ္ပညာစတင္ သင္ၾကားရမည္ျဖစ္သည္။ အကယ္၍ ေဆးေက်ာင္းသားတစ္ဦးဆိုလွ်င္ေဆး တကၠသိုလ္မွာေနာက္ထပ္(၇)ႏွစ္အသုံးျပဳ ပါက အက္(၂၅)ႏွစ္အရြယ္ေရာက္မွ ႐ိုး႐ုိး ဆရာ၀န္ဘြဲ႕ကို ရမည္။ မဟာေဆးပညာ ဘြဲ႕မ်ား၊ ပါရဂူေဆးပညာဘြဲ႕မ်ားကို ထည့္မတြက္ဘဲဆုိလွ်င္လုပ္ငန္းကၽြမ္းက်င္ ကာလ(၅)ႏွစ္ေပါင္းထည့္မည္ဆိုပါက တုိင္းျပည္က အသုံးျပဳ၍ရမည့္ အေထြ ေထြအဆင့္ဆရာ၀န္တစ္ဦးက အသက္ (၃၀)ျပည့္မွသာရရွိမည္ျဖစ္သည္။
အသက္(၅၀)နီးပါးေရာက္လာလွ်င္ သက္တမ္းအရ ျမန္မာလူမ်ဳိးတုိ႔၏ လုပ္အားႏႈန္းက်ဆင္းလာၿပီျဖစ္သည္။ တုိင္းျပည္ကစြန္႔လႊတ္စြန္႔စားႏုိင္သည့္ အရြယ္မ်ားကို စာသင္ေက်ာင္းမ်ားတြင္ ကုန္ဆုံးေစျခင္းက တုိင္းျပည္လုပ္အားကို က်ဆင္းေစႏုိင္သည္။ အသက္(၃၀) အရြယ္စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္ႏုိင္ေသာအရြယ္ ရွိသည့္ ဆရာ၀န္တစ္ဦးကို ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ ဖုိ႔အတြက္ နားသြင္းရသည္မွာမလြယ္ကူ ေၾကာင္းအုပ္ခ်ဳပ္မႈအတတ္ပညာကို နားလည္သည့္သူတုိင္းသိၾကသည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ သည့္ကာလျဖစ္သည္။ တုိင္းျပည္တြင္ အမွန္တကယ္အလိုရွိေနသည္မွာကိုယ္က်ဳိး စြန္႔ၿပီး တုိင္းျပည္မ်က္ႏွာကိုၾကည့္မည္သူ မ်ားသာျဖစ္သည္။အစိုးရအဖြဲ႕၀င္မ်ား၊ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားႏွင့္ တရား ေရးမ႑ိဳင္အစရွိေသာ တုိင္းျပည္ကုိ ေမာင္းႏွင္ေနသည့္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားတြင္ အဂတိကင္းကင္းလုပ္ေဆာင္ေနသည့္ ပုဂၢဳိလ္မွာ ရွားပါးေနပါသည္။ တုိင္းျပည္ ၏ လုိအပ္ခ်က္ကိုသာအဓိကထားၿပီး လုပ္ေဆာင္သင့္ပါသည္။ မေတာ္မတည့္ စီမံကိန္းမ်ားက အရွိန္ျဖင့္သြားေနသည့္ ႏုိင္ငံကုိုေနာက္တြန္႔ေစရန္ ဘရိတ္အုပ္ ေနသည့္ပုံေပၚေန၏။
ႏုိင္ငံတကာစံခ်ိန္၊ စံၫႊန္းဟူေသာ စကားလုံး လွလွကေလးမ်ားသုံးၿပီး လႊတ္ေတာ္အတြင္းက ပုဂၢဳိလ္မ်ားကို အယုံမသြင္းသင့္ပါ။ တကယ့္ျဖစ္ရပ္က စာသင္ေက်ာင္းမ်ားအတြင္းရွိသင္ေထာက္ ကူပစၥည္းစုံလင္မႈရွိမရွိ၊ ေဒသခံျပည္သူ ဦးေရးႏွင့္ စာသင္ေက်ာင္းလုံေလာက္မႈ ရွိမရွိ၊ စာသင္ေက်ာင္းမ်ားတြင္ သင္ၾကား မႈ ဆရာ၊ ဆရာမေလာက္ငွမႈရွိမရွိ။ သင္႐ုိးညႊန္းတမ္းက ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားကိုအမွန္တကယ္ အေထာက္အကူျပဳမႈရွိမရွိ၊ အကယ္၍ သင္႐ုိးညႊန္းတမ္းက ျပည့္စုံလွ်င္လည္း စာေမးပြဲေမးခြန္းမ်ားသည္အမွန္တကယ္ တတ္ကၽြမ္းမႈကို စစ္ေဆးႏုိင္စြမ္းရွိမရွိ၊ နယ္ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ၿမိဳ႕ေနေက်ာင္း သားမ်ားၾကားတြင္ ပညာေရးအဆင့္ အတန္းကြာျခားမႈရွိမရွိမ်ားကို ေလ့လာ စစ္ေဆး၍ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကိုသာ ေျဖရွင္းသင့္ပါသည္။
၂၀၁၄-၁၅တြင္စတင္က်င့္သုံးမည့္ ပညာေရးစနစ္၏အားနည္းခ်က္မွာ တစ္တုိင္းျပည္လုံး၏လုပ္အားကို ၂ႏွစ္ မွ်ေနာက္က်သြားေစရန္ စီစဥ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။
တစ္တုိင္းျပည္လုံး၏GDPပမာဏ ကို၂ႏွစ္မွ်ေနာ္က်ေစသည့္အျပင္ပညာေရး ၀န္ႀကီးဌာန၏ အသုံးစရိတ္ကို ၂ႏွစ္စာ ျမႇင့္လိုက္သည္ႏွင့္ တူ၏ႏုိင္ငံတကာစံခ်ိန္ စံညႊန္းသည္ ဂုဏ္တစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ ဂုဏ္တု ဂုဏ္ၿပိဳင္လုပ္ဖို႔အတြက္ကိုယ္ႏုိင္ငံ က ဘယ္ေလာက္ခ်မ္းသာေနသလဲဆုိ တာကိုတြက္ခ်က္ၾကည့္ရမည္။ လုပ္အား ဆုံး႐ႈံးေနေသာႏုိင္ငံက ဂုဏ္သိကၡာစကား ေျပာသည္ဆုိလွ်င္ သိပ္ၿပီး မူမမွန္ေတာ့ သည္ကိုသတိခ်ပ္ရမည္ျဖစ္သည္။
ဤေနရာတြင္ ရွင္ဒိသာပါေမာကၡ ၏စကားတစ္ခြန္းကိုသြားသတိရမိသည္။ ပုဂံကို တ႐ုတ္တုိ႔ က်ဴးေက်ာ္စဥ္က ရွင္ဒိသာပါေမာက္က သံတမန္အျဖစ္ ကူဗလိုင္ခန္ႏွင့္ ေတြ႕ဆုံကာ ပုဂံျပည္ႀကီး စည္ကားေစရန္အတြက္ ေစာင့္ပါဦး။ ပုဂံျပည္ႀကီးဆန္ေရစပါးေပါႂကြယ္၀သည့္ အခ်ိန္မွသာ လာေရာက္သိမ္းပိုက္ပါဟု လည္း အခ်ိိန္မေႏွာင္းေသးေၾကာင္း အဓိပၸာယ္ရသည့္စကားကိုဆုိခဲ့သည္။ စာေရးသူကလည္း ပညာေရးဒု၀န္ႀကီး ကို ၀န္ႀကီးခင္ဗ်ာ။ ျမန္မာ့ပညာေရးစနစ္ ကို ျပင္မယ့္အစားလက္ရွိသြားေနတဲ့ အက်ဳိးအပဲ့၊ အေပါက္အၿပဲမ်ားေနသည့္ ပညာေရးဆုိင္ရာကိစၥရပ္မ်ားကိုဖာေထး ျပဳျပင္ပါဦး။ ၿပီးမွ၀န္ႀကီးရဲ႕မဟာဗ်ဴဟာ ႀကီးကို ခ်ျပရင္လည္းစအခ်ိန္မေႏွာင္း ေသးပါဟုဆုိလိုက္ခ်င္ေၾကာင္းပါ။
ဒု၀န္ႀကီး၏ေျဖၾကားခ်က္အရအသက္ (၁၈)ႏွစ္ျပည့္သည့္အရြယ္ေရာက္မွသာ တကၠသိုလ္ပညာကိုသင္ၾကားရေတာ့မည္ ဟုရည္ၫြန္းေနသည္။ သူကႏုိင္ငံတကာ စံခ်ိန္စံၫြန္းႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေစ ရန္အတြက္ ရည္ရြယ္သည္ဟုဆုိသည္။ ၎၏အဆုိအရဆုိလွ်င္ ပုံမွန္ ၀ိဇၨာ၊ သိပၸံ ဘြဲ႕တစ္ခုကို အတန္းက်မရွိဘဲ အသက္ (၂၂)ႏွစ္ျပည့္မွသာ ရရွိႏုိင္ၿပီး မဟာဘြဲ႕႔ ဆိုလွ်င္ အသက္(၂၈)ႏွစ္ျပည့္မွသာရရွိ ႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္လုပ္ငန္းခြင္ သို႔၀င္ေရာက္၍ လုပ္ငန္းကၽြမ္းက်င္ ကာလ(၅)ႏွစ္ထပ္ေပါင္းေသာအသက္ (၃၃)ႏွစ္အရြယ္ေရာက္မွသာ တုိင္းျပည္ က အားကိုးရႏုိင္သည့္လုပ္သားေကာင္း တစ္ဦးျဖစ္လာေတာ့မည္ျဖစ္သည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံသားတို႔၏ပွ်မ္းမွ်သက္တမ္း အႏွစ္(၆၀)ျဖင့္တြက္ခ်က္ၾကည့္လွ်င္၎ ပညာရွင္တစ္ဦးကိုတုိင္းျပည္က အႏွစ္ (၂၀)နီးပါးမွ်သာအသုံးျပဳႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။
အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာရွင္ မ်ား ျဖစ္လာဖုိ႔ရန္အတြက္ ပညာသင္ ကာလကိုတြက္ခ်က္ၾကည့္လွ်င္ အေျခခံ ပညာ ၁၂တန္းႏွင့္မူႀကိဳ၅ႏွစ္ေပါင္းထည့္ ၾကည့္လွ်င္ ၁၇ႏွစ္တြင္ အေျခခံပညာၿပီး ဆုံး၍ ၁၈ႏွစ္တြင္တကၠသိုလ္ပညာစတင္ သင္ၾကားရမည္ျဖစ္သည္။ အကယ္၍ ေဆးေက်ာင္းသားတစ္ဦးဆိုလွ်င္ေဆး တကၠသိုလ္မွာေနာက္ထပ္(၇)ႏွစ္အသုံးျပဳ ပါက အက္(၂၅)ႏွစ္အရြယ္ေရာက္မွ ႐ိုး႐ုိး ဆရာ၀န္ဘြဲ႕ကို ရမည္။ မဟာေဆးပညာ ဘြဲ႕မ်ား၊ ပါရဂူေဆးပညာဘြဲ႕မ်ားကို ထည့္မတြက္ဘဲဆုိလွ်င္လုပ္ငန္းကၽြမ္းက်င္ ကာလ(၅)ႏွစ္ေပါင္းထည့္မည္ဆိုပါက တုိင္းျပည္က အသုံးျပဳ၍ရမည့္ အေထြ ေထြအဆင့္ဆရာ၀န္တစ္ဦးက အသက္ (၃၀)ျပည့္မွသာရရွိမည္ျဖစ္သည္။
အသက္(၅၀)နီးပါးေရာက္လာလွ်င္ သက္တမ္းအရ ျမန္မာလူမ်ဳိးတုိ႔၏ လုပ္အားႏႈန္းက်ဆင္းလာၿပီျဖစ္သည္။ တုိင္းျပည္ကစြန္႔လႊတ္စြန္႔စားႏုိင္သည့္ အရြယ္မ်ားကို စာသင္ေက်ာင္းမ်ားတြင္ ကုန္ဆုံးေစျခင္းက တုိင္းျပည္လုပ္အားကို က်ဆင္းေစႏုိင္သည္။ အသက္(၃၀) အရြယ္စဥ္းစားခ်င့္ခ်ိန္ႏုိင္ေသာအရြယ္ ရွိသည့္ ဆရာ၀န္တစ္ဦးကို ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ ဖုိ႔အတြက္ နားသြင္းရသည္မွာမလြယ္ကူ ေၾကာင္းအုပ္ခ်ဳပ္မႈအတတ္ပညာကို နားလည္သည့္သူတုိင္းသိၾကသည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ သည့္ကာလျဖစ္သည္။ တုိင္းျပည္တြင္ အမွန္တကယ္အလိုရွိေနသည္မွာကိုယ္က်ဳိး စြန္႔ၿပီး တုိင္းျပည္မ်က္ႏွာကိုၾကည့္မည္သူ မ်ားသာျဖစ္သည္။အစိုးရအဖြဲ႕၀င္မ်ား၊ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားႏွင့္ တရား ေရးမ႑ိဳင္အစရွိေသာ တုိင္းျပည္ကုိ ေမာင္းႏွင္ေနသည့္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားတြင္ အဂတိကင္းကင္းလုပ္ေဆာင္ေနသည့္ ပုဂၢဳိလ္မွာ ရွားပါးေနပါသည္။ တုိင္းျပည္ ၏ လုိအပ္ခ်က္ကိုသာအဓိကထားၿပီး လုပ္ေဆာင္သင့္ပါသည္။ မေတာ္မတည့္ စီမံကိန္းမ်ားက အရွိန္ျဖင့္သြားေနသည့္ ႏုိင္ငံကုိုေနာက္တြန္႔ေစရန္ ဘရိတ္အုပ္ ေနသည့္ပုံေပၚေန၏။
ႏုိင္ငံတကာစံခ်ိန္၊ စံၫႊန္းဟူေသာ စကားလုံး လွလွကေလးမ်ားသုံးၿပီး လႊတ္ေတာ္အတြင္းက ပုဂၢဳိလ္မ်ားကို အယုံမသြင္းသင့္ပါ။ တကယ့္ျဖစ္ရပ္က စာသင္ေက်ာင္းမ်ားအတြင္းရွိသင္ေထာက္ ကူပစၥည္းစုံလင္မႈရွိမရွိ၊ ေဒသခံျပည္သူ ဦးေရးႏွင့္ စာသင္ေက်ာင္းလုံေလာက္မႈ ရွိမရွိ၊ စာသင္ေက်ာင္းမ်ားတြင္ သင္ၾကား မႈ ဆရာ၊ ဆရာမေလာက္ငွမႈရွိမရွိ။ သင္႐ုိးညႊန္းတမ္းက ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားကိုအမွန္တကယ္ အေထာက္အကူျပဳမႈရွိမရွိ၊ အကယ္၍ သင္႐ုိးညႊန္းတမ္းက ျပည့္စုံလွ်င္လည္း စာေမးပြဲေမးခြန္းမ်ားသည္အမွန္တကယ္ တတ္ကၽြမ္းမႈကို စစ္ေဆးႏုိင္စြမ္းရွိမရွိ၊ နယ္ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ၿမိဳ႕ေနေက်ာင္း သားမ်ားၾကားတြင္ ပညာေရးအဆင့္ အတန္းကြာျခားမႈရွိမရွိမ်ားကို ေလ့လာ စစ္ေဆး၍ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကိုသာ ေျဖရွင္းသင့္ပါသည္။
၂၀၁၄-၁၅တြင္စတင္က်င့္သုံးမည့္ ပညာေရးစနစ္၏အားနည္းခ်က္မွာ တစ္တုိင္းျပည္လုံး၏လုပ္အားကို ၂ႏွစ္ မွ်ေနာက္က်သြားေစရန္ စီစဥ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။
တစ္တုိင္းျပည္လုံး၏GDPပမာဏ ကို၂ႏွစ္မွ်ေနာ္က်ေစသည့္အျပင္ပညာေရး ၀န္ႀကီးဌာန၏ အသုံးစရိတ္ကို ၂ႏွစ္စာ ျမႇင့္လိုက္သည္ႏွင့္ တူ၏ႏုိင္ငံတကာစံခ်ိန္ စံညႊန္းသည္ ဂုဏ္တစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ ဂုဏ္တု ဂုဏ္ၿပိဳင္လုပ္ဖို႔အတြက္ကိုယ္ႏုိင္ငံ က ဘယ္ေလာက္ခ်မ္းသာေနသလဲဆုိ တာကိုတြက္ခ်က္ၾကည့္ရမည္။ လုပ္အား ဆုံး႐ႈံးေနေသာႏုိင္ငံက ဂုဏ္သိကၡာစကား ေျပာသည္ဆုိလွ်င္ သိပ္ၿပီး မူမမွန္ေတာ့ သည္ကိုသတိခ်ပ္ရမည္ျဖစ္သည္။
ဤေနရာတြင္ ရွင္ဒိသာပါေမာကၡ ၏စကားတစ္ခြန္းကိုသြားသတိရမိသည္။ ပုဂံကို တ႐ုတ္တုိ႔ က်ဴးေက်ာ္စဥ္က ရွင္ဒိသာပါေမာက္က သံတမန္အျဖစ္ ကူဗလိုင္ခန္ႏွင့္ ေတြ႕ဆုံကာ ပုဂံျပည္ႀကီး စည္ကားေစရန္အတြက္ ေစာင့္ပါဦး။ ပုဂံျပည္ႀကီးဆန္ေရစပါးေပါႂကြယ္၀သည့္ အခ်ိန္မွသာ လာေရာက္သိမ္းပိုက္ပါဟု လည္း အခ်ိိန္မေႏွာင္းေသးေၾကာင္း အဓိပၸာယ္ရသည့္စကားကိုဆုိခဲ့သည္။ စာေရးသူကလည္း ပညာေရးဒု၀န္ႀကီး ကို ၀န္ႀကီးခင္ဗ်ာ။ ျမန္မာ့ပညာေရးစနစ္ ကို ျပင္မယ့္အစားလက္ရွိသြားေနတဲ့ အက်ဳိးအပဲ့၊ အေပါက္အၿပဲမ်ားေနသည့္ ပညာေရးဆုိင္ရာကိစၥရပ္မ်ားကိုဖာေထး ျပဳျပင္ပါဦး။ ၿပီးမွ၀န္ႀကီးရဲ႕မဟာဗ်ဴဟာ ႀကီးကို ခ်ျပရင္လည္းစအခ်ိန္မေႏွာင္း ေသးပါဟုဆုိလိုက္ခ်င္ေၾကာင္းပါ။
ေမာင္ယႆ
No comments:
Post a Comment