ပညာလိုပါသလား ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ

ကိုဘသစ္တစ္ေယာက္ ရြာျပန္သြားေတာ့ ၀မ္းသာစရာေတြ ျမင္ေတြ႔ရသလို စိတ္မေကာင္းစရာေတြလည္း အမ်ားၾကီးပါပဲ။ ရြာထဲမွာ သြပ္မိုး ပ်ဥ္ေထာင္ေတြ မ်ားလာသည္။ သို႔ေသာ္ စာၾကည့္တိုက္ကေတာ့ ဖတ္သူ အင္မတန္နည္းသည္။ ရြာထဲ အလုပ္လုပ္ေနေသာ အရြယ္ေပါ့ေလ။ လူငယ္လူရြယ္ေတြ အင္မတန္နည္းသည္။
" ေက်ာင္းသြားတဲ့ကေလးေတြေတာ့ အမ်ားၾကီးပါပဲလား" "လူငယ္ေတြ ဘယ္ေရာက္သြားၾကသလဲ" ေမာင္ဘသစ္ေမးခြန္းထုတ္ေနမိသည္။ "သူတို႔တစ္ဖက္ႏိုင္ငံသြားအလုပ္ လုပ္ေနၾကတယ္" "အင္း" "ဒီလိုျဖစ္ေနၾကတာေတာ့ ၾကာျပီပဲ" "အင္း" ရြာက ေရာ္ဘာျခစ္သူေတြ ေဆးလိပ္လိပ္သူေတြ မေလးရွားသြားၾကသည္။ ငါးေလွလိုက္သူေတြနဲ႔ ျခံစိုက္သူေတြက ထိုင္းကို သြားၾကသတဲ့။ အလုပ္ သြားလုပ္သူေတြရဲ႕ အလုပ္ေတြက အမ်ိဳးမ်ိဳးဆိုေပမယ့္ တူညီတာကေတာ့ အားလံုးဟာ ေအာက္ေျခအလုပ္ေတြကိုသာ လုပ္ရသည္။ 3D ဟုေခၚသည့္ Danger,Dirty,Difficult ျဖစ္သည့္အလုပ္ေတြကိုသာ လုပ္ရသည္။ သူတို႔ရေသာ လုပ္ခဟာလည္း အႏွိမ္ခံလုပ္ခပါ။ တရားမ၀င္လုပ္ရတာေတြမ်ားသည္။ ျပန္ေရာက္သူေတြကိ္ု ကိုဘသစ္ေမးၾကည့္သည္။ "ခင္ဗ်ားတို႔ ဟိုကစကားတတ္လား" "ထမင္းစားေရေသာက္ေတာ့တတ္တယ္" "လူရာ၀င္ေအာင္ေတာ့ မတတ္ဘူးဆိုပါေတာ့" "တတ္စရာ ဘာလိုလဲဗ်ာ၊ က်ဳပ္တို႔က ျမန္မာေတြနဲ႔ပဲ ေနၾကတာ" "ဒါဆိုစာေတာ့ ေ၀လာေ၀းေပ့ါ" "စာေတာ့မတတ္ဘူး" စကားမတတ္၊ စာမတတ္၊ အရည္အေသြး(skill)မရွိေတာ့လည္း သူခိုင္းတာကို လုပ္ရသည္ပဲေပါ့။ သူတို႔ေအာက္ေျခအလုုပ္မ်ားကို လုပ္ျပီး ရသည့္ေငြကို မိဘေတြဆီပို႔ၾကသည္။ သူတို႔သားသမီးေတြကို အဘိုးအဘြားမ်ားႏွင့္ အပ္ထားေလ့ရွိၾကျပီး ျမန္မာျပည္မွာပင္ ေက်ုာင္းထားၾကသည္။ "ရတဲ့ေငြေတြနဲ႔ ၀ါးတဲေတြကေန သြပ္မိုးပ်ဥ္ေထာင္ကို ေဆာက္လာႏိုင္တာေပါ့ဗ်ာ" သူၾကီးႏိုင္ေငြစိုးက ကိုဘသစ္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သည္။ ႏိုင္ေငြစိုးက သူ႔ကို ထမင္းစားဖိတ္ေကြ်းပါသည္။ "ခ်မ္းသာလာသူေတြ ရွိသလို ေရာဂါဖိစီးျပန္လာလို႔ ေဆးကုရတာေတြလည္း ရွိတယ္ကြ" "ဟုတ္ကဲ့" "မမာဘူး" "လူပဲဗ်ာ" "အနာေတြ ေပါက္ျပီး ေသတယ္" "ဒါေတြဟာ AIDS လို႔ေခၚတဲ့ ေလးလံုးေရာဂါေတြေပါ့။ လူတိုင္းသိၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးကေတာ့ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနၾကတယ္" ကိုဘသစ္စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ ဒီေရာဂါက ကမာၻ႔ကပ္နာပဲ။" ေမာင္ညိဳလညး္ ေနမေကာင္းဘူး၊ မင္းသြားၾကည့္လိုက္ပါဦး" ေမာင္ဘသစ္၏ သူငယ္ခ်င္းေမာင္ညိဳ ဘာေၾကာင့္ ေနမေကာင္းျဖစ္တာလဲ၊ "ဒီေကာင္ ဘယ္သြားေသးလဲ"" ေတာင္အေရွ႕ဖက္ကိုသြားတယ္" "ထိုင္းကိုလား" "အင္း" ေတာင္အေရွ႕ဖက္ကို သြားတယ္။ သူ႔သားႏွစ္ေယာက္လည္းေနသိပ္မေကာင္းဘူးတဲ့။ ကိုဘသစ္လည္း "ဒုကၡပါပဲ" ဟုညည္းတြားကာ သူငယ္ခ်င္းအိမ္ လိုက္သြားသည္။ "မင္း ေလးလံုးေရာဂါရလာတာလား" ေမာင္ညိဳ ေခါင္းခါသည္။ "ငါတို႔က အဲဒီေရာဂါကင္းတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ပိတာကြ" "ဘယ္လိုပိတာလဲ" "တို႔ျခံရွင္က တို႔ေသာက္ဖို႔ေရကို ဇလံုၾကီးနဲ႔ ေဖ်ာ္ေဖ်ာ္ထားေပးတယ္၊ အားေဆး၊ အေမာခံတယ္တဲ့။ ငါတို႔လည္း ေသာက္တာေပါ့၊ သူေျပာတဲ့အတိုင္း အေမာခံႏိုင္တယ္။ ေနပူမေရွာင္ မိုးရြာမေရွာင္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္တယ္" "တယ္ဟုတ္ပါလား ဘာအားေဆးလဲ"" ေနာက္မွသိတယ္၊ အားေဆးမဟုတ္ဘူးတဲ့၊ အဲဒါ မူးရစ္ေဆး၀ါး၊ အင္ဖက္တာမင္း"" ေဟ" သူတို႔ကို မက္တာဖက္တမင္းမူယစ္ေဆးေတြ တိုက္ျပီး ခိုင္းတာကိုး။" ျမန္မာတြပဲ ေသာက္တာလား" "ထိုင္းေတြေတာ့ မေသာက္တာမ်ားတယ္ကြ၊ တို႔လည္းေနာက္မွ သိတယ္။ သိေတာ့ က်န္းမာေရးအေတာ္ခ်ိဳ႕ယြင္းေနျပီ" "ဒါနဲ႔ ျပန္ခဲ့တာလား" "ဟုတ္တယ္ကြ၊ ငါးေလွေတြနဲ႔ လိုက္သြားတဲ့လူေတြ ဆိုရင္ မူးယစ္ေဆးေတြ စြဲျပီး၊ ေနာက္ဆံုးေလွေပၚကေန ကန္ခ်ခံရတယ္" "ကမ္းမွာလား" "ပင္လယ္ထဲကို" ေၾကာက္စရာေကာင္းလွပါသည္။ ပင္လယ္ဆိုတာ တရားဥပေဒစိုးမိုးသည့္ေဒသမဟုတ္ပါ။ ဘယ္လိုသက္ေသအေထာက္အထားေတြမွမရွိဘဲ။ "ကိုယ့္မိသားစုနဲ႔ကိုယ္ ေအးေအးေဆးေဆးလုပ္စားျပီး ျပန္လာသူေတြေတာ့ ရွိတယ္" "ဟုတ္လား" "ရွိေတာ့ရွိတယ္ ရွားတယ္"
ဆင္းရဲတဲ့ဒဏ္လား၊ ခ်မ္းသာလိုတဲ့ေလာဘေၾကာင့္လား၊ ကိုဘသစ္စဥ္းစားသည္။လူေတြကေတာ့ စြန္႔စားၾကသည္။ No Man is an island တဲ့။ ဘယ္သူမွ ကြ်န္းမဟုတ္ဘူး ဘယ္သူမွ ငုတ္တုတ္မခံပါဘူး။ စပါးစိုက္သည္။ ေတာင္သူလုပ္သည္။ ေလာက္ေလာက္ငငမရွိၾကပါ။ ပထမ ဖဆပလ အစိုးရလက္ထက္က SAMBဆိုေသာ အဖြဲ႔က ကိုဘသစ္တို႔ဆီက စပါး၀ယ္သည္။ ထိုအခ်ိန္ကလည္း ေစ်းႏိွမ္၀ယ္သည္။ ေနာက္ေတာ့ မဆလလက္ထက္၊ စပါးေတြကို ၀မ္းစာခ်န္ က်န္တာအကုန္ အစိုးရကိုေရာင္းရသည္။ သတ္မွတ္ေစ်း။ သတ္မွတ္ထားေသာပမာဏကိုေရာင္းရသည္။ တကယ္လို႔ မေရာင္းႏိုင္ရင္ ဖမ္းခ်ဳပ္သည္။ (အခ်ဳပ္တြင္ ထမင္းေတာ့ မေကြ်းပါ၊ အိမ္က ပို႔ေပးရသည္။) ေနာက္ဆံုး တာ၀န္ေက်ေအာင္ ၀ယ္သြင္းရသည္။ အ၀ယ္ဒိုင္မ်ားက ကတၱားခိုး၊ အေလးခိုးသည္။ စိုထိုင္းဆမ်ားသည္ဟု ေစ်းေလွ်ာ့ျပန္သည္။ လယ္သမားေတြ ဖြတ္သထက္ ညစ္ေတာ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အမ်ားစုသည္ လယ္မလုပ္ၾကေတာ့။ ကိုဘသစ္တို႔လည္း ဒီပုတ္ထဲက ဒီပဲမဟုတ္ပါလား။ ဖခင္ၾကီး၏လယ္ ၆၄ ဧကကို စြန္႔လႊတ္ကာ ျမိဳ႕တက္သည္။ လခစားလုပ္သည္။ လယ္ေတြကို အစိုးရက တျဖည္းျဖည္းသိမ္းသြားသည္။ အခိ်ဳ႕ လယ္မလုပ္ယာမလုပ္ ရရာလုပ္။ အရက္သမားျဖစ္ကာေသသြားေသာကိုဘသစ္သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီးပါပဲ။ ခုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ သားသမီးေတြေပါ့။ သူတို႔ကေတာ့ တစ္ဖက္ႏိုင္ငံသြားကာ အလုပ္လုပ္ၾကသည္။ ပညာမတတ္၊ စာမတတ္၊ စကားမတတ္။ ဒီေတာ့ အဖိႏွိပ္ခံျဖစ္ေနတာေပါ့၊ ပညာတတ္ေအာင္သင္ဖို႔လိုသည္။ ေနာက္တဖက္ႏိုင္ငံက စာေတြ စကားေတြကို ဒီမွာ သင္လို႔ မရဘူးလား။ ပညာျပည့္၀ျပီး စကားေလာက္တတ္ထားရင္ အနည္းဆံုး အလုပ္သမားေခါင္းေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ကိုဘသစ္ ဘာလုပ္ရမလဲ။ အခု လႊတ္ေတာ္အသစ္ကိုပဲ တင္ျပရမွာလား။ သူတို႔က ကြ်န္ေစာ္နံတဲ့သူလို႔ေျပာမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ငုတ္တုတ္ေလးပဲ နင္းျပားအျဖစ္ေန ၾကမွာလား။ ပြင့္လာတဲ့ အစိုးရကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေမးလိုတဲ့ ကုိဘသစ္ မပြင့္ႏိုင္ေသးပါလား။
ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ
Weekly Eleven 11-7-2012