အလုံၿခံဳဆုံးေသာအရာ

            စာသင္ရမွာ ဒီအိမ္ပဲလုိ႔ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာျပခုိက္ ပခုံးေတာင္ အလုိလုိ တြန္႔သြားမိတယ္လုိ႔ ထင္ပါ႔။ အိမ္ႀကီးက ခမ္းနားထည္ဝါလွခ်ည္လား။ သုံးထပ္တုိက္ႀကီးမွာ ဝရန္တာေတြကလည္း အႀကီးႀကီး။ ၿခံထဲက ေခြးႀကီးႏွစ္ေကာင္ကလည္း ေၾကာက္စရာ။ ႐ုပ္႐ွင္ေတြထဲက အိမ္ေတြလုိပဲ …

            "စာသင္ခကုိ ထပ္တုိးဦးမလား"

            "မတုိးေတာ႔ပါဘူး"

            ေမေမကေတာ႔ ဆူမလားမသိ၊ စာသင္ခ အမ်ားႀကီးယူရင္ ေမေမက မႀကိဳက္တတ္ဘူး။ ေမေမကုိေတာ႔ ေျပာမေနေတာ႔ပါဘူး။ စေန၊ တနဂၤေႏြ၊ ႏွစ္ရက္ပဲ သင္ေပးရမွာဆုိေတာ႔ ရွစ္ေသာင္းက သူလည္း အဆင္ေျပ ကုိယ္လည္း အဆင္ေျပေပါ႔။ သူငယ္ခ်င္းေျပာတာကေတာ႔ ေတာင္းသေလာက္ေပးမွာတဲ႔။ သူတုိ႔ေနတဲ႔ အိမ္ကုိၾကည္႔တာနဲ႔ သိသာပါတယ္။

            အရင္ႏွစ္က သူငယ္ခ်င္းက သင္တယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ႔ သူမအားလုိ႔ ကၽြန္မကုိ လက္လႊဲေပးလုိက္တာ။ ကေလးက သုံးေယာက္၊ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္၊ ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္၊ သူတုိ႔ သင္ေနတဲ႔ အဂၤလိပ္ေက်ာင္း သင္ခန္းစာေတြနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာလည္း သင္ေပးရဦးမယ္။ ဒီအိမ္ႀကီးမွာ သူတုိ႔ ေမေမ စိတ္ခ်ရတဲ႔ လူယုံေတာ္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးနဲ႔ အိမ္ေဖာ္ ေကာင္မေလး ေလးဦး၊ ကားဒရုိင္ဘာတစ္ဦးပဲ ရွိတယ္။ ကေလးေတြရဲ႕ မိဘေတြက ႏုိင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတာတဲ႔။ လစာကုိ သူတုိ႔ျပန္လာမွ ႏွစ္လ၊ သုံးလ ေပါင္းရွင္းတာမ်ိဳးလည္း ရွိတတ္တယ္တဲ႔။ သူငယ္ခ်င္း ေျပာတာကုိ ေခါင္းညိတ္ေနရေပမဲ႔ စိတ္ထဲ တစ္မ်ိဳးပဲ။

            "မီ သိပ္ေတာ႔စိတ္မပူပါနဲ႔။ ပထမ တစ္ႏွစ္ ငါသင္ထားၿပီးသားဆုိေတာ႔ သူတုိ႔ သိပါတယ္"

            "ကေလးသုံးေယာက္ကုိ ဒီလုိပဲ ထားထးာတာလား"

            "အင္း သူတုိ႔ က်င္႔သားရေနပါၿပီ။ ဒါေပမဲ႔ သူတုိ႔အေမျပန္လာရင္ ကေလးေတြက အရမ္းကပ္ၾကတာ လက္ေတြကုိ ဝုိင္းဆြဲထားတာ…"

            "ဘယ္ေတာ႔ေလာက္ ျပန္လာလဲ"

            "လင္မယား ႏွစ္ေယာက္လုံး တစ္ႏွစ္မွ ႏွစ္ခါသုံးခါပဲ ျပန္လာတာ အဲဒါ အရင္က ခုေတာ႔ ျပန္လာတာ နည္းနည္းစိပ္တယ္ေျပာရမယ္။ ႏုိင္ငံျခားမွာ လုပ္ငန္းႀကီးႀကီးေတြ လုပ္ပုံရတယ္။ ေနာက္မွ ေတြ႔ပါလိမ္႔မယ္… သူ႔ သားသမီးေတြကုိ ဘယ္လုိထားလဲဆုိတာ"

            အႀကီးမေလးက ေျခာက္တန္း၊ အလတ္က ေယာက္်ားေလး ေလးတန္း၊ အငယ္ဆုံးမိန္းကေလးက ႏွစ္တန္း၊ သားသမီးေတြကုိ လုိတာ မရွိေစရေအာင္ ထားေပးထားတယ္တဲ႔။ အိမ္မွာ ပုိက္ဆံမတတ္ႏုိင္လုိ႔ အလကား ေခၚသင္ေပးရတဲ႔ ဖုိးလုံးေလးကုိ သြားသတိရမိတယ္။ စာအုပ္ဖုိး ခဲတံဖုိးေတာင္ အေမက စုိက္ေပး၊ ဝယ္ေပးၿပီး သင္ေပးရတယ္။

            အဲဒီအိမ္မွာ စာသင္ခန္းကုိ ေအာက္ထပ္မွာ အဲယားကြန္းတပ္ေပးထားတယ္။ အစုံရွိတယ္။ အဲဒီအခန္းကလြဲၿပီး တျခားအခန္းေတြကုိ မဝင္နဲ႔၊ ဝင္မၾကည္႔မိေစနဲ႔လုိ႔ ဘာမွန္းမသိ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာေသးတယ္။

            "တျခားအခန္းေတြထဲ ဘယ္သူက ေသခ်ာဝင္ၾကည္႔ေနမွာတုံး သူမ်ားအိမ္ထဲကုိ၊ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ"

            "ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး၊ သူတုိ႔မႀကိဳက္လုိ႔ ႀကိဳေျပာတာပါ"

            "ငါ အက်င္႔မရွိဘူးဆုိတာ နင္လည္း သိပါတယ္။ စိတ္ခ် နင္႔ယုံလုိ႔ ငါ႔ကုိ လႊဲခဲ႔ေပးတယ္။ ငါ႔ေၾကာင္႔ နာမည္မပ်က္ေစရဘူး။ ေျပာျပတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒီတစ္ပတ္က စမွာေနာ္"

            "ဟုတ္တယ္၊ ငါ အားလုံး ေျပာထားၿပီးၿပီ… မေန႔ကပဲ သူတုိ႔မိဘ ႏွစ္ေယာက္စလုံး ႏုိင္ငံျခားထြက္သြားၾကၿပီ"

            "ကေလးေတြကုိ စိတ္ခ်တယ္ေနာ္"

            "အင္း … စိတ္ခ်ရလုိ႔ ေနမွာေပါ႔.. အဲဒီမွာ အိမ္ထိန္းအမ်ိဳးသမီးႀကီးကပဲ အားလုံးကုိ ႀကီးၾကပ္တယ္။ ေဒၚတီတီ တဲ႔… ကေလးေတြကေတာ႔ တီတီလုိ႔ ေခၚတယ္"

            "သူနဲ႔ပဲ အေတြ႔မ်ားမယ္၊ က်န္တဲ႔ကေလးမေတြက တစ္ခါတေလ ျမင္ေတာင္ မျမင္ရဘူး။ ကေလးသုံးေယာက္အတြက္ကေတာ႔ လုိတရ လုိရာျဖစ္ေစပဲ၊ ခ်မ္းသာတာလည္း ရက္စက္တယ္။ အမႈိက္ပုံးေတြ အမ်ားႀကီးထားတယ္။ မႀကိဳက္ရင္ လႊင္႔ပစ္ဖုိ႔ခ်ည္းပဲ"

            "ထူးဆန္းလုိက္တာ"

            "ကဲ … အိမ္လည္း ေရာက္ၿပီဆုိေတာ႔… ေနာက္မွေတြ႔မယ္ေလ"

            "အုိေက သူငယ္ခ်င္း"

            သူငယ္ခ်င္းကုိ အိမ္အေရာက္ပုိ႔ေပးၿပီး ဆုိင္ကယ္ေမာင္းရင္း အေတြး ပြားေနမိေတာ႔တယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ႔ ေမေမကုိ ေျပာျပေတာပ ေမေမက သိပ္မႀကိဳက္ခ်င္ဘူး။ ေဝးလြန္းလုိ႔တဲ႔ေလ။

            "သူတုိ႔က သူေဌးေတြပါေအ။ ကုိယ္မသင္ရင္လည္း သင္မဲ႔လူေတြ တစ္ပုံႀကီး။ အုိးမကြာ အိမ္မကြာ အိမ္နားက ကေလးေတြပဲ ျပေပါ႔။ သူတုိ႔ကုိ ကုိယ္သင္မွျဖစ္မွာ။ ပုိက္ဆံက အဓိကမွ မဟုတ္ဘဲ"

            ကုိယ္က အေဝးႀကီးကုိ ပင္ပင္ပန္းပန္း သြားရမွာနဲ႔ ဆရာမပီပီ ပူညံပူညံ လုပ္ေတာ႔တယ္။ မတတ္ႏုိင္ဘူး၊ ေျပာၿပီးသားျဖစ္ေနၿပီလုိ႔ပဲ ေျပာလုိက္တယ္။

            ေနာက္တစ္ေန႔ကစၿပီး သူတုိ႔ကုိ သင္ရမဲ႔ သင္ခန္းစာေတြကုိ မိတၱဴေတြ ကူး၊ ျပဳစုရေတာ႔တယ္။ ဖုန္းလည္း ဆက္ထားၿပီးၿပီဆုိေတာ႔ စာသင္မဲ႔ရက္မွာ ေအးေအးေဆးေဆး သြား႐ုံပါပဲ။ ဖုန္းကုိင္တာကလည္း ေဒၚတီတီပဲ။ ဖုန္းထဲက သူ တစ္စြန္းတစ္စ ေျပာပုံအရ ကၽြန္မအရင္ ေယာက္်ားဆရာတစ္ေယာက္ကုိ ေခၚေသးတယ္ဆုိပဲ။ အဲဒီဆရာက ကေလးေတြေမးတာ အစုံမေျဖေပးႏုိင္သလုိ ကေလးေတြ စိတ္ႀကိဳက္ မေတြ႔ဘူးလုိ႔ ေျပာတယ္။ ကေလးေတြကုိ စာသင္တာ နည္းနည္း၊ ဂိမ္းေတြကုိ ေဆာ႔ခုိင္းၿပီး၊ သူကုိယ္တုိင္လည္း ဂိမ္းေတြ ကစားေနတာတဲ႔။ ဒါေၾကာင္႔ အဲဒီဆရာကုိ နားလုိက္တာတဲ႔။ ကေလးေတြက သူ႔ေဖေဖ၊ ေမေမေတြ ျပန္လာရင္ အကုန္တုိင္သလုိ၊ ဖုန္းေတြ အီးေမးေတြနဲ႔လည္း ေျပာတယ္တဲ႔။

            သူ႔ဆီက ၾကားရတဲ႔ စကားအရ ဒီကေလးေတြက ေခသူေတြမဟုတ္သလုိ သူတုိ႔ကလည္း ပညာစုံရတယ္။ စမ္းသပ္နည္းမ်ိဳးစုံနဲ႔ ကၽြန္မကုိ စမ္းသပ္ေနဦးမလား၊ အရင္တုန္းက အိမ္လုိက္သင္ေပးဖူးတယ္ဆုိတာက အလယ္အလတ္တန္း ဝန္ထမ္းသားသမီး၊ ဆရာဝန္သားသမီး၊ မ်ားေသာအားျဖင္႔ ျမန္မာကေလးေတြ။ အိမ္က ေမေမ႔က်ဴ႐ွင္မွာဆုိလည္း ျပည္႔စုံတဲ႔ကေလးေတြထက္ မျပည္႔စုံတာေတြက ပုိမ်ားတယ္။ အေျခခံ အဆင္႔ေတြမွာေတာင္ ကြာဟခ်က္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔။ အိမ္မွာ ခဲတံအတုိေလးေတြကစ ေကာက္ေတြ႔ရင္ မလႊင္႔ပစ္ဘူး၊ ဘာပဲေျပာေျပာ တစ္ေနရာမဟုတ္ တစ္ေနရာေတာ႔ အသုံးဝင္တာပဲ။

            သူတုိ႔ကုိ သင္မယ္႔စာေတြကုိ ျပန္ၾကည္႔ရင္း ကုိယ္ပုိင္ laptop ေလးကုိ ဖုန္သုတ္ေနမိတယ္။ ကုိယ္႔မုန္႔ဖုိး ပုိက္ဆံေလးကုိ စုၿပီး မနည္းဝယ္ခဲ႔ရတဲ႔ အျဖစ္ကုိ ေတြးမိတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူငယ္ခ်င္းဆီမွာ အေၾကြးေတာင္ သုံးလေလာက္ တင္သြားေသးတယ္။

*          *          *

             

           စေနေန႔ရဲ႕ နံနက္ခင္းဟာ ေနေရာင္ျခည္ေတြနဲ႔ ေတာက္ပေနတယ္။ အခ်ိန္ေတြက ဘယ္လုိကုန္သြားမွန္းမသိ။ ကၽြန္မ ထမီဝတ္ရမလား။ ေဘာင္းဘီဝတ္ရမလား စဥ္းစားရင္း ထုံးစံအတုိင္း ေဘာင္းဘီပဲ ဝတ္ျဖစ္တယ္။ ဆုိင္ကယ္ဆီကုိ ၾကည္႔ၿပီး ဖုန္သုတ္လုိက္တယ္။ ယူစရာရွိတာ ယူၿပီး ေမေမ႔ကုိ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ထြက္ခဲ႔တယ္။

            ေမေမေျပာတာလည္း မွန္ပါတယ္။ အိမ္ကေဝးေတာ႔ ဆုိင္ကယ္စီး ေလတုိးတာနဲ႔ကုိ ပင္ပန္းေနၿပီ။ ေနက အရမ္းပူျပင္းရင္ ေသၿပီဆရာပဲ။ ခ်မ္းသာတဲ႔သူမ်ား ၿမိဳ႕ျပင္ပုိႀကိဳက္တယ္ဆုိတာ အမွန္ပဲ။ တစ္အိမ္နဲ႔တစ္အိမ္လည္း မနီးစပ္။ အုတ္တံတုိင္းႀကီးေတြဆုိတာမ်ား အလုံ၊ အိမ္ထဲကုိလည္း ဘာမွ မျမင္ရ။ အိမ္ထဲမွာ လူ႐ွိမွန္းေတာင္ မသိရ။ ခု ကေလးေတြအိမ္ရဲ႕ အုတ္တံတုိင္းေတြေပၚမွာ သံဆူးႀကိဳးအဝုိင္းႀကီးေတြ ႐ွိသလုိ လွ်ပ္စစ္ေတြေတာင္ လႊတ္ထားတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ မိဘေတြက ပုိက္ဆံ႐ွိေတာ႔ အိမ္ကုိ အလုံၿခံဳဆုံး Safe ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးထားတယ္လုိ႔ ထင္တယ္။

            ဒီတစ္ႀကိမ္ကေတာ႔ ဆရာမ အျဖစ္ စာသင္ေပးရမဲ႔ဘဝမွာ ရင္အခုန္ဆုံးလုိ႔ ထင္မိတယ္။ ကေလးေတြကုိ မျမင္ဖူးေသးေပမဲ႔ အဆင္ေျပပါေစလုိ႔ ေမတၱာပုိ႔ ဆုေတာင္းမိတယ္။ ခု စာသင္ခရမဲ႔ ႐ွစ္ေသာင္းထဲကေန ဖြားဖြားကုိ ကန္ေတာ႔ခ်င္ေသးတယ္။ ဖြားဖြားစားခ်င္တာ၊ လွဴခ်င္တာေလးေတြ လွဴလုိ႔ရေအာင္ ေပးခ်င္တယ္။ ဖြားဖြားက ကၽြန္မကုိ ခ်စ္တယ္။ အသက္႐ွစ္ဆယ္႔ေျခာက္ႏွစ္႐ွိၿပီျဖစ္တဲ႔ ဖြားဖြားက ကၽြန္မ ဘာေလးပဲ ယူလာယူလာ၊ ကၽြန္မ စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ စားေလ႔႐ွိတယ္။ စကားေျပာခ်ိဳသာတဲ႔ ဖြားဖြားကုိ ေမေမ႔ထက္ ပုိခ်စ္မိတယ္။

            ၿခံဝင္းတံခါးျမင္႔ျမင္႔ေတြနဲ႔ အိမ္ႀကီးဆီ ေရာက္လာေတာ႔ လူေခၚဘဲလ္ကုိ ႏွိပ္လုိက္တယ္။ ဟုိတစ္ေန႔က ဒီအိမ္ေရွ႕ကုိ ေရာက္လာၿပီးသားဆုိေတာ႔ သိပ္ေတာ႔ မစိမ္းေတာ႔…။ ၿခံတံခါး လာဖြင္႔ေပးတာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္။ ဆရာမလားလုိ႔ တစ္ခ်က္ေမးၿပီး အပုိစကားမေျပာဘဲ အိမ္ထဲဝင္သြားတယ္။ ဧည္႔ခန္း ဆုိဖာ ဆက္တီေပၚထုိင္ရင္း ေလွ်ာက္ၾကည္႔ေနမိတယ္။ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားျခင္းမ်ားစြာထဲက ခမ္းနားျခင္းနဲ႔ အရာရာ ျပည္႔စုံတဲ႔ေနရာတစ္ခုလုိ႔ ထင္မိတယ္။

            ေဒၚတီတီနဲ႔ ဧည္႔ခန္းမွာေတြ႔ေတာ႔ ကေလးေတြနဲ႔ ေခၚမိတ္ဆက္ေပးတယ္။ သုံးေယာက္စလုံး အသြက္စားေလးေတြျဖစ္ၿပီး အလတ္ေကာင္ေလးက ပါဝါမ်က္မွန္ေလးနဲ႔ အသားျဖဴျဖဴ ျမန္မာစစ္စစ္ေလးေတြေတာ႔ မဟုတ္။ သုံးေယာက္စလုံးက Teacher ဆုိရင္ မိန္းကေလးငယ္ငယ္ကုိ ေခၚေပးပါလုိ႔ ေျပာသတဲ႔။ ကၽြန္မကုိ ေတြ႔ေတာ႔ ရယ္႐ႊင္႐ႊင္ ၿပံဳးတုံ႔တုံ႔ မ်က္ႏွာေပးေလးေတြနဲ႔ Teacher Hi လုိ႔ ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။

            "ဆရာမ သင္ရမဲ႔ သုံးေယာက္က နည္းနည္းေတာ႔ ကစားမက္တယ္။ သူတုိ႔ ေဖေဖ၊ ေမေမေတြက အလုပ္မ်ားလြန္းလုိ႔ လွည္႔မၾကည္႔ႏုိင္ဘူး။ ဟုိ အေအးခန္းက သူတုိ႔စာသင္ခန္း ဆရာမလုိအပ္တာရွိရင္ ေျပာပါ။ ကေလးေတြ စိတ္တုိင္းက်ဖုိ႔ အေရးႀကီးတယ္"

            "ဟုတ္ကဲ႔ ကၽြန္မ လုိအပ္တာဆုိ ေျပာပါ႔မယ္"

            ေဒၚတီတီနဲ႔ စကားေျပာၿပီး ဝင္လာခ်ိန္မွာ သုံးေယာက္လုံးက အခန္းထဲကုိ ေရာက္ေနၿပီ။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မကုိ လွည္႔မၾကည္႔ဘဲ သူတုိ႔လုပ္ခ်င္တဲ႔ဟာ အေပၚကုိသာ စိတ္ဝင္စားေနၾကတာ။ အခန္းက ေတာ္ေတာ္က်ယ္ပါတယ္။ စားပြဲႏွစ္လုံး ဆက္ထားတယ္။ အခန္းထဲမွာ တစ္ေနရာစီ ျပန္႔က်ဲေနတဲ႔ သူတုိ႔ပစၥည္းေတြကုိ စိတ္ မသက္သာစြာ ေတြ႔ရတယ္။ သူတုိ႔ကုိယ္ပုိင္ေတြ ျဖစ္တဲ႔ Macbook Pro တစ္ေယာက္တစ္လုံးစီနဲ႔ ေတြ႔ရတာမုိ႔ ကၽြန္မယူလာတဲ႔ Laptop ေလးေတာင္ မ်က္ႏွာငယ္သြားသလုိပဲ။ သူငယ္ခ်င္း ေျပာတဲ႔ ေနရာတကာ အမႈိက္ပုံးရွိတယ္ဆုိတာလည္း အဟုတ္ပဲ။ ဒီ စာသင္ခန္းထဲမွာကုိ အစိမ္း၊ အဝါ၊ အနီ၊ သုံးပုံး။ ေျခေထာက္နဲ႔ဖြင္႔ရၿပီး ထည္႔ရတဲ႔ အမႈိက္ပုံးမုိ႔ အႀကီးမေလးက ပရင္တာကေန ထြက္လာတဲ႔ ပုံစာရြက္ တစ္ရြက္ကုိ မႀကိဳက္လုိ႔ လုံးေျခၿပီး အမႈိက္ပုံးကုိ ေျခေထာက္နဲ႔ဖြင္႔ၿပီး ဂုိး ဂြပ္နဲ႔ အသံျမည္ေအာင္ ထည္႔လုိက္တယ္။ အခန္းေထာင္႔မွာလည္း စကၠဴျဖတ္စက္ တစ္လုံး႐ွိသလုိ နံရံကပ္ဘီရုိေပၚမွာ စာရြက္အေခ်ာ၊ အလတ္၊ Photo Paper စကၠဴေတြ အထုပ္လုိက္၊ ခဲတံေရာင္စုံ၊ ကာလာျခယ္စရာေတြ ေရာင္စုံ၊ ေရာင္စုံခဲတံေတြကေတာ႔ အငယ္ဆုံးေလး အႀကိဳက္ျဖစ္ပုံရတယ္။ ေမွာက္ရက္သား ေရာင္စုံပုံေတြ ေဆးျခယ္ေနတာမို႔ ကၽြန္မကုိေတာင္ မျမင္ဘူး။

            "Teacher what's your name?"

            အလတ္ေလးက ေနာက္ကေန ေမးလုိက္တာေၾကာင္႔ ကၽြန္မ လန္႔သြားတယ္။

            "တီခ်ာ႔ နာမည္က တီခ်ာ မီမီတဲ႔"

            "ေၾကာင္ ေခၚသလုိပဲေနာ္"

            စိတ္ထဲ Oh! My God လုိ႔သာ တလုိက္မိတယ္။ တယ္လည္း ယဥ္ေက်းပါလားလုိ႔ ကၽြန္မကုိ ေၾကာင္နဲ႔ တူသတဲ႔။

            "ကဲ အားလုံး စားပြဲေပၚမွာ ထုိင္ၾကပါဦး တီခ်ာ႔ကုိ နာမည္ေလး မိတ္ဆက္ေပးဦး၊ ေနာက္ၿပီး တီခ်ာ သင္မယ္႔ အေၾကာင္းအရာေတြ ေျပာမယ္။ ကေလးေတြ လုိအပ္တာရွိလည္းေျပာ၊ စာေမးပြဲကလည္း သိပ္မလုိေတာ႔ဘူးေနာ္။ ကဲ သမီးနာမည္ ႀကီးစဥ္ငယ္လုိက္ေျပာ"

            "သမီးနာမည္ ၾကည္ျပာလမင္း"

            "သားက"

            "ေနျခည္ခုိင္ၿမဲ…"

            "ကဲ ငယ္ေလးက…"

            "ေသာ္တာမုိးသား…"

            "ဟား နာမည္ေတြက အမုိက္စားေတြေနာ္။ တီခ်ာ႔ နာမည္က မီမီ ဆုိေတာ႔ ဟုတ္ပါတယ္ေလ ေၾကာင္ေခၚသလုိေပါ႔"

            "ဟုတ္တယ္ Right Right"

            သုံးေယာက္သားက ဝုိင္းေထာက္ခံၾကတယ္။

            "တီခ်ာ႔ကုိ မသိတာရွိရင္လည္း ေမးလုိ႔ရတယ္။ ကဲ စာသင္ရေအာင္ …"

            ႏွစ္နာရီစာမွာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ခြဲၿပီး သင္ရတယ္။ ပထမဦးဆုံးအေနနဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာကုိပဲ အရင္သင္ေပးလုိက္တယ္။ အေျခခံေတြက တတ္ၿပီးသား ျဖစ္ေနတဲ႔အတြက္ သိပ္မခက္ခဲ။

            ခက္ခဲေနတာက သူတုိ႔ သိခ်င္၊ တတ္ခ်င္စိတ္ လြန္ေနျခင္းပင္။ တစ္ခ်ိဳ႕ အေၾကာင္းအရာေတြက ကၽြန္မပင္မသိ။ ကၽြန္မထံက အေျဖမရခဲ႔ရင္ သူတုိ႔အေဖကုိ အီးေမးနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းလွမ္းေမးေတာ႔တာပဲ။

            ပစၥည္းေတြကုိ မေရာေထြးဘဲ ေနရာတက်ေလးထားဖုိ႔ လုပ္ေပးရတယ္။ တန္ဖုိးႀကီးပစၥည္းေတြကုိ သုံးခ်င္သလုိ သုံးစြဲေနတာကေတာ႔ အတုိင္းသားပဲ။ ဘာမွမလုိေအာင္ သူတုိ႔မိဘေတြ ျဖည္႔ဆည္းေပးထားတယ္ဆုိတာေတာ႔ အမွန္ပင္။

            ကၽြန္မတုိ႔ ဒီအရြယ္တုန္းက ေမေမ႔ ေက်ာင္းလခတစ္ခုတည္းနဲ႔ လြယ္အိတ္ေလးတစ္လုံး ဝယ္ဖုိ႔ေတာင္ အႏုိင္ႏုိင္။ အိမ္နားက ဖုိးလုံးေလး ေမေမ႔က်ဴရွင္လာသင္ဖုိ႔ အသားမာတက္ေအာင္ ေရဆြဲ၊ ေရျဖည္႔ၿပီးမွ အိမ္မွာ စာလာသင္ရတယ္။ လာရင္လည္း ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေလး လက္ေလးပုိက္လုိ႔၊ ေမေမ႔က်ဴရွင္က ကေလးေတြက ေမေမ႔ကုိသာမက ကၽြန္မကုိပါ ေလးစားခ်စ္ခင္ၿပီး ရုိေသၾကတယ္။

            ဒီက ကေလးေလးေတြက အျမင္မေတာ္တာ ခပ္မ်ားမ်ား။ တစ္ေန႔တာအတြက္ စာသင္ၿပီးျပန္လာခ်ိန္မွာ ကုိယ္႔ကုိယ္ကုိယ္ မ်က္ႏွာပူမိေနတဲ႔အျဖစ္။ မေနႏုိင္ မထုိင္ႏုိင္ ဘယ္လုိေနထုိင္ရမယ္ဆုိတာကအစ အလုပ္ပုိတစ္ခုအျဖစ္ သင္ေနရဦးမဲ႔ပုံ။ ဆုိင္ကယ္နဲ႔ဆုိေတာ႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဝတ္ေနက်အတုိင္း ေဘာင္းဘီဝတ္ခဲ႔တာ မွားမ်ားသြားၿပီလားလုိ႔ စဥ္းစားမိေနတယ္။ ေလကလည္းတုိက္ ေဝးကလည္းေဝးေတာ႔ ထမီနဲ႔ဆုိလည္း အဆင္မေျပ။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မ စဥ္းစားရဦးမယ္။ သူတုိ႔က ႏႈတ္တင္မက အျပဳအမူေတြကပါ လႈပ္ရွားမႈက ျမန္ဆန္လြန္းတယ္။ အလတ္ေလးက ေယာက္်ားေလး ဆုိေတာ႔ ပုိဆုိး …

            ကၽြန္မက သူတုိ႔ လုိခ်င္တဲ႔ စာရြက္ထုတ္ကုိ ဘီရုိေပၚကေနလည္း ယူေပးရေသးတယ္။ အံဆြဲထဲကလည္း သူတုိ႔လုိခ်င္တာကုိ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ရွာေပးရေသးတယ္။ ကၽြန္မ လက္ေျမႇာက္ယူတဲ႔အခ်ိန္ရယ္၊ ခါးကုန္းလုိက္လုိ႔ အနည္းငယ္ ဟသြားလုိ႔ ျမင္သြားတာရယ္ကုိ ဒီအတုိင္း ေနပါလား ၿငိမ္ၿငိမ္မေနဘဲ …

            "Teacher Me Me I see your under colour pink" လုိ႔ ႏွစ္ခါေလာက္ အလတ္ေလးက ေအာ္ေျပာတယ္။

            အငယ္ေလးကဆုိ အလတ္ေလးေအာ္ၿပီးၿပီးခ်င္း ကၽြန္မ ေဘာင္းဘီကုိ အတင္းလာဆြဲေတာ႔တယ္။ အႀကီးမေလးက လက္ခုပ္လက္ဝါးတီးၿပီးေတာ႔ေတာင္ ရယ္ေနတယ္။

            ကၽြန္မလည္း ရုတ္တရက္ဆုိေတာ႔ ရွက္သြားတယ္။ သူတုိ႔စိတ္ထဲ ကၽြန္မကုိ ဆရာမတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေလးစားစိတ္ ရုိေသရမယ္ဆုိတဲ႔စိတ္ တစ္စက္မွ မရွိတာ ေသခ်ာတယ္။ ကၽြန္မလည္း ေလသံတင္းတင္းနဲ႔ ေနာက္ ဒါမ်ိဳး မေျပာရဘူး။ မလုပ္ရဘူးလုိ႔ ခပ္မာမာေျပာလုိက္တယ္။

            ပထမဦးဆုံးေန႔ အေတြ႔အႀကံဳကိုေတာ႔ ေမေမကုိ ျပန္မေျပာျပျဖစ္ေပမဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကုိ ေျပာျပေတာ႔ … သူက အူတက္မတတ္ ရယ္တယ္။ သူ႔တုန္းက ဆုိရင္ ဆံပင္ေတြကုိ ပီေကနဲ႔ကပ္လုိက္လုိ႔ အိမ္ေရာက္ေတာ႔ ဘယ္လုိမွ ခြာမရလုိ႔ ကြက္ၿပီး ကပ္ေၾကးနဲ႔ ညႇပ္လုိက္ရတယ္တဲ႔။ မိဘေတြက အေဝးမွာဆုိေတာ႔ ဆုိဆုံးမမႈ ကင္းလြတ္ေနတာေပါ႔။

            ေမေမကေတာ႔ အဆင္ေျပရဲ႕လား ေမးေတာ႔ ေျပပါတယ္ေပါ႔။ မိဘစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေျပာရတာပဲ။ ဥာဏ္ေတြကေတာ႔ ေျပးၾကပါရဲ႕။

            "သမီးေရ စပယ္ေဖြးေလး အေမ ဒီေန႔ ေမေမ႔ဆီ လာတယ္"

            "ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ေမေမ"

            "ေက်ာင္းထုတ္ခ်င္လုိ႔တဲ႔"

            "ဟင္ ဟုတ္လား …"

            "သူ႔အေဖက ေလျဖတ္သြားေတာ႔ ဆုိက္ကားမနင္းႏုိင္ေတာ႔ဘူးတဲ႔ … အဲဒါ စပယ္ေဖြးကုိ ေက်ာင္းထုတ္ၿပီး သူ႔အေမနဲ႔အတူ ေစ်းေရာင္းရမဲ႔ပုံပဲ"

            "သနားပါတယ္ ေမေမရာ မထုတ္ခုိင္းပါနဲ႔ စပယ္ေဖြးက စာလည္းေတာ္တယ္"

            "သူတုိ႔အတြက္က စားဖုိ႔ကုိ အင္မတန္ခဲယဥ္းေနတာ သမီးရဲ႕ … ဘယ္လုိလုပ္မလဲ"

            "ဒီလုိလုပ္မလား ေမေမ ေက်ာင္းေတာ႔ မထုတ္ေစခ်င္ဘူး။ အလကားေန ေစ်းသည္ျဖစ္သြားလိမ္႔မယ္။ ငယ္လည္းငယ္ေသးတယ္။ သမီး အခု က်ဴရွင္သင္ခရတဲ႔စရိတ္ စပယ္အတြက္ ေပးမယ္။ ေမေမလည္း လုိအပ္သေလာက္ ကူညီေပးလုိက္ေပါ႔။ က်ဴရွင္လည္း ေမေမ အခု အလကား သင္ေပးေနတာပဲ"

            "သမီး အဆင္ေျပပါ႔မလား"

            "ေျပပါတယ္ ေမေမရဲ႕ ဒါက သမီးရဲ႕ အပုိဝင္ေငြတစ္ခုပါ။ မထုတ္ခုိင္းပါနဲ႔ ေမေမရယ္။ ေမေမ႔ တပည္႔ေတြထဲက စပယ္ေဖြးနဲ႔ ဖုိးလုံးေလးကုိ သမီး အသနားဆုံးပဲ။ ပုိက္ဆံမရွိလုိ႔ ပညာသင္ခြင္႔မရတဲ႔ ကေလးေတြကုိ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကူညီတာ ကုသုိလ္ရတာပါပဲ။ သူတုိ႔ေတြႀကီးလာရင္ ဘာျဖစ္မလဲဆုိတာ ႀကိဳမေျပာႏုိင္ဘူးေလ။ လမ္းခုလတ္မွာ လမ္းေပ်ာက္သြားမွာ စုိးရိမ္မိတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူတုိ႔မွာ ဘာလုံၿခံဳမႈမွ မရွိဘူး ေမေမ။ မိဘေတြကေတာင္ လုံၿခံဳမႈ မေပးႏုိင္ခဲ႔ဘူး။ သူတုိ႔ဘဝ ႀကီးလာရင္ လုံၿခံဳစြာရပ္တည္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ကုိယ္ပုိင္ပညာေလးေတာ႔ ရွိဖုိ႔ လုိအပ္တယ္။ အဲဒီအတြက္ သမီးတုိ႔ ကူညီေပးလုိက္မယ္ေနာ္ ေမေမ"

            "ေအး ေအး ေမေမလည္း တျခားတတ္ႏုိင္သေလာက္ ထပ္စဥ္းစားၾကည္႔ဦးမယ္"

            ေမေမနဲ႔ စကားေျပာၿပီး ညအိပ္ရာဝင္ခ်ိန္ထိ အေတြးတုိ႔ တရစ္ဝဲဝဲ၊ ကေလးေတြခ်င္း တူတာေတာင္ ဘဝေတြက ကြာျခားလုိက္တာ။ လမင္း၊ ေနျခည္၊ ေသာ္တာ သူတုိ႔ဘဝေလးေတြက် နာမည္နဲ႔လုိက္ေအာင္ မုိးေပၚကမဆင္း။ စပယ္ေဖြးတုိ႔ က်ျပန္ေတာ႔လည္း ႏူးႏူးညံ႔ညံ႔ ေျမျပင္နဲ႔ အနီးဆုံးမွာ ပြင္႔ၾကရရွာတယ္။ သူတုိ႔ဘဝေတြအတြက္ အမွန္တကယ္ လုိအပ္ေနတဲ႔ အလုံၿခံဳဆုံးေသာ ေနရာဟာ ဘယ္မွာလဲ။ တကယ္လည္း ပညာလုိခ်င္ရွာတဲ႔ ကေလးေလးပါ။ ဒီေလးတန္းအရြယ္ေလးကုိ ေက်ာင္းထုတ္ၿပီး ေစ်းေရာင္းခုိင္းရေလာက္ေအာင္ ဘဝနဲ႔ကံၾကမၼာက မရက္စက္သင္႔ပါဘူး။ ကၽြန္မနဲ႔ ေမေမရဲ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္အတုိင္း မနက္ျဖန္ သူ႔အေမကုိ ေခၚေျပာခုိင္းလုိက္တယ္။

            ေန႔ရက္တစ္ခ်ိဳ႕ကုိ ေက်ာ္လြန္ၿပီးခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ ထင္မွတ္ထားတာထက္ ေက်ာ္လြန္ေအာင္ ကေလးေတြရဲ႕ နားမလည္၊ မသိတတ္မႈေလးေတြကုိ ေတြ႔ရတယ္။ စာသင္ခ်ိန္ကုိ သတ္မွတ္ထားေပးေပမဲ႔လည္း သူတုိ႔မွာ ကိစၥရွိလာရင္ ကၽြန္မဆီကုိ ဖုန္းဆက္ၿပီး ေျပာတတ္တယ္။ အဖြားဆီသြားေနလုိ႔ ဘယ္သြားေနလုိ႔နဲ႔ တစ္ခါတေလ ကၽြန္မက စာသင္ဖုိ႔ သူတုိ႔ျပန္အလာကုိ နာရီဝက္ေလာက္ေစာင္႔ရတယ္။ ႏွစ္ရက္တည္းဆုိေတာ႔လည္း မပ်က္ခ်င္။ ဒါေၾကာင္႔ စာသင္မဲ႔ စေန၊ တနဂၤေႏြႏွစ္ရက္ကုိ ဘယ္မွ မသြားဖုိ႔ ေဒၚတီတီကုိ မွာထားရတယ္။

            ကၽြန္မမွာ စာသင္ရုံတင္မကေတာ႔ဘဲ ပရင္တာက ပ်က္ျပန္ၿပီ ပုံေတြထုတ္လုိ႔ မရေတာ႔ဘူး။ ဟုိဟာ ျဖစ္ျပန္ၿပီ၊ ဒီဟာျဖစ္ျပန္ၿပီနဲ႔ ကိစၥမ်ားေျမာင္ေတြ ပါလာတတ္ၿပီ။ တစ္ခါတေလ ကၽြန္မက စာသင္ဖုိ႔ အဆင္သင္႔ျဖစ္ေနၿပီး အႀကီးမေလးက သူ႔အေမနဲ႔ အင္တာနက္ကေန ဖုန္းေျပာလုိ႔မၿပီး။ အငယ္ေလးက တရႈံ႕ရႈံ႕ငုိရင္း ဝင္ေျပာေသးတယ္။

            "Mama … When will you come? I miss you the whole day"

            "Ok my lovery sweet daughter, I will … I will soon"

            "Promise"

            "Yes, I miss you all ok …"

            "Ok see you"

            သူတုိ႔ေတြရဲ႕ စကားေတြထဲမွာ သူတုိ႔အေမကုိ လြမ္းေနတာ အတုိင္းသားပဲ။ အလတ္မွန္ေၾကာင္ေလးကေတာ႔ ဂိမ္းထဲအာရုံေရာက္လုိ႔ ေနာက္ကေန "I wait for you Mama .. take care" လုိ႔ အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ေျပာလုိက္ေသးတယ္။ English လုိေျပာတာေတာ႔ ေကာင္းပါရဲ႕။ ယဥ္ေက်းမႈ မရွိတာေတြက ခက္တယ္။

            သူတုိ႔ေတြက ေမေမ႔က်ဴရွင္မွာ စာသင္ေပးရတဲ႔ ကေလးေတြနဲ႔ မတူ၊ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု နားလည္ေအာင္ ေျပာျပေနရတာကုိက အၾကာႀကီး။ ကၽြန္မ အကၤ် ီခါးနားမွာ ႀကိဳးခ်ည္တာေလးပါရင္ အဲဒီႀကိဳးကုိ ေျပေအာင္ ဆြဲျဖည္တယ္။ တစ္ခါတေလ ခက္ခက္ခဲခဲ အဂၤလိပ္ဝါက်ေတြကုိ ဘာသာျပန္ခုိင္းတယ္။ သူတုိ႔ႀကိဳက္တဲ႔ပုံေတြကုိ အႀကိမ္ေရ မေရတြက္ႏုိင္ေအာင္ ထုတ္၊ မႀကိဳက္ရင္ အမႈိက္ပုံးထဲထည႔္။ မုန္႔ထုတ္ေတြကုိလည္း ေဖာက္ၿပီး မႀကိဳက္ရင္ အမႈိက္ပုံးထဲ ေဝါကနဲပဲ။ သူတုိ႔ကုိ အခ်ိန္နဲ႔ တုိက္တဲ႔ေဆးေတြ မေသာက္ခ်င္ရင္ ေဒၚတီတီ ကြယ္ရာမွာ အမႈိက္ပုံးထဲပဲ။ သူတုိ႔စိတ္ထဲ ထစ္ကနဲ မႀကိဳက္ေတာ႔ဘူးဆုိ အမႈိက္ပုံးထဲဆုိေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းေျပာတဲ႔ အမႈိက္ပုံးအမ်ားဆုံးအိမ္ဆုိတာ အမွန္တကယ္ပင္။ အစပုိင္းမွာ စာသင္မဲ႔အခ်ိန္ေတြ အဆင္သင္႔ျဖစ္မေနတာမုိ႔ ခပ္မာမာဆူလုိက္မွ သုံးေယာက္လုံး အဆင္သင္႔ျဖစ္သြားတယ္။ သုံးပတ္ေလာက္အတြင္းမွာေတာ႔ ကုိယ္႔ပစၥည္းေတြကုိ ေနရာတက် ထားတတ္လာသလုိ စာလည္း သုံးေယာက္လုံး မဆုိးဘူး လုိက္ႏုိင္ၾကတယ္။ ကၽြန္မနဲ႔လည္း ပုိရင္းႏွီးလာသလုိ သူတုိ႔အေရးကိစၥေတြကုိလည္း မခ်န္ဘဲ ေျပာတတ္လာသလုိ တစ္ခါတေလ ေဒၚတီတီ အတင္းေတာင္ ပါလုိက္ေသးတယ္။

            ပုိက္ဆံရွိသူေတြရဲ႕ သားသမီးျဖစ္ရတဲ႔ အတုိင္း ေႏြးေထြးလုံၿခံဳမႈ အျပည္႔အဝမရႏုိင္ဘူးဆုိတာ ကၽြန္မ တစ္စတစ္စ သိလာခဲ႔တယ္။ အဲဒီလုိ သိလာရေတာ႔ ဒီကေလးေတြကုိ သနားလာမိတယ္။ အခ်ိန္တန္စား၊ အခ်ိန္တန္ဝတ္၊ စီးဖုိ႔ကလည္း ကားသုံးစီးရွိသလုိ၊ စေန တနဂၤေႏြ ညေနပုိင္းေတြမွာ ကေလးသုံးေယာက္လုံး အထိန္းနဲ႔ ေဂါက္ကြင္းသြားၿပီး ကစားရတယ္။ ေလ႔က်င္႔ရတယ္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက အေလ႔အက်င္႔ရေအာင္လုိ႔တဲ႔၊ ဒါေပမဲ႔ သူတုိ႔နဲ႔ အတူသြားရတာက သူတုိ႔ အေဖ၊ အေမေတြမဟုတ္။ တစ္ပတ္တစ္ရက္ ႀကိဳက္တာဝယ္ဖုိ႔ Shopping ထြက္ၾကတယ္။ သူတုိ႔စိတ္ႀကိဳက္ ဝယ္ႏုိင္တယ္။ ပူစရာမလုိ၊ ဒါေတြဟာ ၿပီးျပည္႔စုံျခင္း တစ္ခုလားလုိ႔ ေတြးမိေတာ႔ …

            တစ္ေန႔က အလတ္ေကာင္ေလး ေျခေထာက္မွာ ေသြးျခည္ဥေနတဲ႔ ဒဏ္ရာအကြက္လုိက္ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။ ေဆးလိမ္းေပးဖုိ႔ မွာခဲ႔ေပမဲ႔ ေနာက္တစ္ေန႔အထိ ဘာေဆးမွ လိမ္းမေပး၊ ေဒၚတီတီ အေျဖက ေမ႔ေနတာလုိလုိ ဘာလုိလုိနဲ႔ ၿခံထဲတင္ ဒန္းေပၚက ျပဳတ္က်တာတဲ႔။ ကေလး ဒူးေခါင္းကျဖင္႔ ေရာင္ေတာင္ေနၿပီ။ ကၽြန္မ ကုိယ္တုိင္ပဲ ေဆးေတာင္းၿပီး လိမ္းေပးခဲ႔ရတယ္။ ဒီလုိပါပဲ။

            စာသင္ရက္ေတြ ကုန္ဆုံးၿပီး ၾကည္ျပာလမင္း စာေမးပြဲေျဖခါနီးမွာ … စာသင္ေနတုန္း စာရြက္ေပၚ တေပါက္ေပါက္က်လာတဲ႔ ေသြးစက္ေတြေၾကာင္႔ ကၽြန္မ လန္႔သြားခဲ႔တယ္။ ႏွာေခါင္းက က်လာတဲ႔ ေသြးစက္ေတြကုိ လက္နဲ႔ခံရင္း တစ္ရွဴးနဲ႔ အမႈိက္ပုံးနားမွာ သုတ္ရင္း တစ္ရွဴးေလးငါး ေျခာက္ခု မက အမႈိက္ပုံးထဲ ေရာက္သြားတယ္။ ကၽြန္မက ၾကည္ျပာ ဒါမ်ိဳးျဖစ္တာ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးေတာ႔ လန္႔သြားေပမဲ႔ သူတုိ႔က ဘာမွမျဖစ္သလုိဘဲ။

            "don't worry teacher" တဲ႔။

            ႏွာေခါင္းထဲကေန ဒီေလာက္ေသြးေတြ တစ္စက္စက္က်ေနတာကုိ စိတ္မပူပါနဲ႔တဲ႔။ ဒီလုိျဖစ္တာ ခုမွ မဟုတ္ဘူး Regular တဲ႔။ ျဖစ္ရုိးျဖစ္စဥ္ ကိစၥတစ္ခု ျဖစ္ေနတာက ဂရုစုိက္ေပးတဲ႔သူ မရွိလုိ႔ပါ။ ေဒၚတီတီကုိ ေျပာျပေတာ႔ ဒီလုိအခ်ိန္ေတြဆုိ ျဖစ္တတ္တယ္။ အပူမ်ားလုိ႔ပါတဲ႔ သူက ဆရာဝန္မဟုတ္ဘဲနဲ႔ မွတ္ခ်က္ေပးေနလုိက္ေသးတယ္။ ဆရာဝန္နဲ႔ ေသခ်ာျပဖုိ႔ ေျပာေတာ႔ သူတုိ႔အေမ လာမွတဲ႔ …။ သူတုိ႔အေမကေရာ ဘယ္ေတာ႔မွ လာမွာလဲ။ ကေလးေတြရဲ႕ က်န္းမာေရးနဲ႔ စိတ္အေျခအေနေတြကုိ အေဝးေရာက္ေနတဲ႔ သူတုိ႔မိဘေတြ သိပါေလစ …။ ဒီလုိနဲ႔ စိတ္မသက္မသာ အိမ္ျပန္လာမိတယ္။

            အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အေမာေတာင္ မေျပေသး။ ေမေမကေျပာတယ္။ စပယ္ေဖြး ေဆးရုံတင္ရတယ္တဲ႔ အူအတက္ေပါက္လုိ႔တဲ႔။ အူအတက္ဆုိေတာ႔ ခ်က္ခ်င္းခြဲရတာဆုိေတာ႔ ခုညေနေလာက္ဆုိ ခြဲေတာင္ၿပီးေလာက္ၿပီ … တဲ႔။ ဒါနဲ႔ ေရခ်ိဳးၿပီး ေမေမနဲ႔အတူ ေဆးရုံကုိ ထြက္ခဲ႔တယ္။

            စဥ္းစားေနမိတာက ျပည္႔စုံမႈမရွိပါဘူး။ အားနည္းပါတယ္ဆုိသူကုိမွ က်န္းမာေရးက လာထိခုိက္ရတယ္။ စပယ္ေဖြး ေဘးမွာ သူ႔အေမကလြဲလုိ႔ ဘယ္သူမွ ရွိမွာမဟုတ္။ ဒီလုိေတြးခဲ႔တယ္။ အဲဒီအေတြးက ကၽြန္မေဆးရုံေရာက္ေတာ႔ လြင္႔စဥ္သြားေတာ႔တယ္။

            စပယ္ေဖြးရဲ႕ ကုတင္ေဘးမွာ သူ႔အေမတင္မက ေလျဖတ္ထားတဲ႔ သူ႔အေဖ။ ခ်ိဳင္းေထာက္ေလးကုိ အမွီျပဳထားတယ္။ သူ႔သမီး နဖူးကုိ ေခၽြးသုတ္ေပးေနတယ္။

            အေမကလည္း သူ႔သမီးကုိ ခပ္ၿပံဳးၿပံဳးၾကည္႔လုိ႔ တစ္ဖက္ခုံတန္းမွာ စပယ္ေဖြး အတန္းပုိင္ဆရာမနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးသုံးေယာက္နဲ႔။ ကၽြန္မတုိ႔ပါ ေရာက္လာေတာ႔ ပုိစည္ကားသြားတယ္။

            စပယ္ေဖြးရဲ႕ ခြဲစိတ္မႈက အဆင္ေျပခဲ႔သလုိ သူ႔ရဲ႕ ခြဲစိတ္ခအားလုံးကုိ သူ႔အတန္းပုိင္ဆရာမက တာဝန္ယူလုိက္တယ္။ အမွန္တကယ္ ရုိးသားၿပီး မတတ္ႏုိင္ရွာတဲ႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္က ဆရာမကုိ ေက်းဇူးတင္ ေႏြးေထြးတဲ႔ မ်က္ဝန္းေတြနဲ႔ ၾကည္႔လုိ႔။ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္းေတြကလည္း သံေယာဇဥ္ေလးေတြရွိၾကတာကုိ အတုိင္းသား ျမင္ေနရတယ္။ စာေတြအတြက္ စိတ္မပူနဲ႔။ သူတုိ႔ေတြ ကူးေပးထားမယ္။ ေန႔တုိင္း ေဆးရုံလာၾကည္႔မဲ႔ အေၾကာင္း တတြတ္တြတ္ ေျပာလုိ႔။

            ေဆးရုံက ျပန္လာေတာ႔ လမ္းမွာ ကုိယ္႔အေတြးေလးနဲ႔ကုိယ္ စပယ္ေဖြးအတြက္ ပီတိျဖစ္မိတယ္။ ဒီကေန႔ ႀကံဳခဲ႔ရတဲ႔ ၾကည္ျပာလမင္း ႏွာေခါင္းထဲက က်လာတဲ႔ ေသြးစက္ေတြအေၾကာင္း ေတြးမိေတာ႔ သက္ျပင္းခ်မိတယ္။ ၾကည္ျပာေလးက တစ္ခါတေလ ေမာေမာေနတတ္ေသးတယ္။ ႏွလုံးအားနည္းပုံရတယ္။

            ကေလးေတြကုိ ျပည္႔စုံေအာင္ ဘယ္လိုပဲ အေဝးကေန ပံ႔ပုိးေနေပမဲ႔ တကယ္တမ္း သူတုိ႔လုိခ်င္တဲ႔ ဒီအရြယ္မွာ သူတုိ႔ရွိေနအပ္ရမဲ႔ အလုံၿခံဳဆုံးေသာအရာက တကယ္႔ကုိ ကြက္လပ္ႀကီး ျဖစ္ေနခဲ႔တယ္။ အဲဒီကြက္လပ္ႀကီးက ဘယ္သူမွ အစားထုိး ေျဖရွင္းေပးလုိ႔မရပါဘူး။

            ေငြေၾကးမျပည္႔စုံေပမဲ႔ စပယ္ေဖြးေဘးမွာ ဝန္းရံေနတဲ႔ ေမတၱာတရားေတြကေတာ႔ အမွန္တကယ္ လုိအပ္တဲ႔ အေႏြးေထြး အလုံၿခံဳဆုံးေသာ အရာေတြပါပဲ။

            တကယ္တမ္း တစ္ေန႔ကမွ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းဆီက တိတ္တဆိတ္သိခဲ႔ရတဲ႔ ကေလးေတြ အေမနဲ႔ အေဖဟာ ကြဲေနတာ ၾကာၿပီတဲ႔။ တစ္ေယာက္တစ္ႏုိင္ငံစီမွာ စီးပြားရွာေနၾကၿပီး ကေလးေတြ မသိေအာင္ ဟန္ေဆာင္ၿပီး အလွည္႔က် ျပန္လာေနၾကတာတဲ႔။

            သူတုိ႔ ေဖေဖ၊ ေမေမေတြရဲ႕ ဒီအေၾကာင္း အရာေတြကုိ ကေလးေတြမ်ား သိသြားခဲ႔ရင္ဆုိၿပီး အဲဒီတစ္ေန႔ကုိ ေရာက္မလာေစခ်င္ဘူး။ အျပစ္မရွိတဲ႔ သူတုိ႔ေလးေတြရဲ႕ မသိစိတ္မွာ စိတ္အလုံၿခံဳေသာအရာေတြ ထပ္မံ ေပ်ာက္ဆုံးသြားမွာကုိ ကၽြန္မ အရမ္းစုိးရိမ္ေနမိလုိ႔ပါ။

ေခ်ာအိမာန္ (မႏၱေလး)

19-8-2012 (7:50 PM)

Mandalay Icon Magazine, November 2012