ဆ…ဆရာ႐ုိေသပါ၊ ဆ…ဆရာမ ႐ုိေသၾက ဆုိတဲ့ ေခတ္ကုန္သြားၿပီလား

Chit Coco

ေကာ့မွဴးၿမိဳ႕နယ္မွာ ေျမးကုိ႐ုိက္တဲ့ ေက်ာင္းဆရာကို အဘြားျဖစ္သူက ပါး႐ုိက္ေသာေၾကာင့္ ျပည္သူ႔ ဝန္ထမ္းကုိ နာက်င္ေစမႈႏွင့္ အမႈဖြင့္ထားေၾကာင္း စိတ္မေကာင္းဖြယ္ရာ သတင္းဖတ္လုိက္ရသည္။ ကသာၿမိဳ႕နယ္၌လည္း သားျဖစ္သူကုိ ေက်ာင္းဆရာက ႐ုိက္ရေကာင္းလားဆုိၿပီး အထက္သုိ႔တင္ျပ တုိင္တန္းထားရာ ၿမိဳ႕နယ္ပညာေရးမွဴးက ခုံအဖဲြ႕ ဖဲြ႕၍ စစ္ေဆးအေရးယူေနသည့္ သတင္းထပ္မံၾကား လုိက္ရျ

ပန္ပါသည္။ ထူးဆန္းလုိက္ေလ။

နာနာၾကင္ၾကင္၊ အျပစ္ျမင္တုိင္း၊ ဝမ္းတြင္းမသုိ၊ ဟုတ္တုိင္းဆုိ၍၊ က်ဳိးလုိျမင္က၊ ဆုံးမတတ္သူ၊ ဆရာဟူ ၏တဲ့။ ပညာလည္းသင္၊ လူလည္းျပင္ (စာရိတၱ ျပဳျပင္ေပးျခင္း) လုပ္ေနရေသာ ဆရာေတြ၊ ဆရာမေတြ ေရွ႕ေလွ်ာက္ဘယ္လုိပုံ ဘယ္လုိနည္းမ်ားျဖင့္ ပညာေရးပန္းတုိင္ကုိ သင္ၾကားေရးေလွာ္တက္၊ ပဲ့ပင္ေရးေလွာ္တက္မ်ားျဖင့္ ခရီးသြားၾကပါမည္နည္း။ ထုိျဖစ္ရပ္ျဖစ္ပြားၿပီးေနာက္ပုိင္း ပညာသင္ ေက်ာင္းသားသူငယ္ လူမမယ္ေလးမ်ား ထင္တုိင္းႀကဲၿပီး ျဖစ္ခ်င္သလုိျဖစ္ေနသည္ကုိ ဒီအတုိင္း ၾကည့္ေန႐ုံကလဲြ၍ အျခားနည္းလမ္းရွိအံ့မထင္။

ဆရာကခပ္ဖြဖြေလး ေခါင္းေခါက္မိတာေတာင္ ေက်ာင္းသားက မေက်မနပ္ျဖင့္ ေတာက္ျပန္ခတ္ သတဲ့။ 'ေရွ႕က ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္တုိင္လုိ႔ အေရးယူထားတာမၾကာေသးဘူး။ ဘာမ်ားမွတ္ေန သလဲ' ဟု ျပန္လည္ႀကိမ္းၾကံဳးဝါးသတဲ့။ ေကာင္းၾကပါေပ့ အရပ္ကတုိ႔။ ယခုဆုိလွ်င္ စာေမးပဲြေျဖဆုိေန ေသာေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က မိတၳဴဘာဂ်ာေခါက္ကေလးျဖင့္ စာခုိးခ်ေနသည္ကုိပင္ မည္သူမွ် မသိမ္းဆည္းရဲၾက။ ေက်ာင္းသားက အုတ္ခဲတစ္လုံးကုိ စာေရးစားပဲြေပၚတင္ထားပါသတဲ့။ လာသိမ္းတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမကုိ ထုပစ္မယ္ေပါ့။

အႀကိမ္ႀကိမ္ စမ္းသပ္ေနဆဲျဖစ္ေသာ ပညာေရးစနစ္ထဲ၌ ဖူးဖူးမႈတ္ သင္ၾကားေရးတုိ႔၊ ထိန္းထိန္းေပြ႔ေပြ႔ သင္ၾကားေရးတုိ႔၊ ေခ်ာ့ေခ်ာ့ေမာ့ေမာ့ သင္ၾကားေရးတုိ႔၊ ေနာ့ေတာ့ေတာ့ေပ်ာ့ေပါ့ေပါ့သင္ၾကားေရးတုိ႔ ထည့္သြင္းႏုိင္ရန္ ပညာရွင္မ်ားသုေတသန ဆက္လုပ္ရန္သာ က်န္ေတာ့၏။ ဒါဟာ ေခါင္းစားရမည့္ ကိစၥထူးျဖစ္သည္။

ယခုဆုိလွ်င္ ေက်ာင္းဆရာ၊ ဆရာမမ်ားသည္ လန္႔ဆရာ၊ဆရာမ (ေၾကာက္ဆရာ၊ဆရာမ) ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနကုန္ၿပီ။ အစဥ္အလာအရ သီတင္းကၽြတ္ အာစရိယပူေဇာ္ပဲြ လုပ္မည္ဆုိတာေတာင္ ဟုိေၾကာက္၊ သည္ေၾကာက္ (ေၾကာက္လန္႔ေနရ၍) ေက်ာင္းသား/သူ ထံမွ ေငြမေကာက္ခံရဲေတာ့ေသာ အတန္းပုိင္ တုိ႔ေၾကာင့္ လက္အုပ္ခ်ီ (ပစၥည္းမပါ) ကန္ေတာ့ခန္းျဖင့္ ဆန္းျပားစြာက်င္းပေနေသာ သတင္းအထူး အဆန္းမ်ားလည္း ၾကားေနရၿပီျဖစ္သည္။ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္မည္နည္း။

မိမိတုိ႔ရပ္ရြာ၊ မိမိတုိ႔သားသမီးမ်ား၏ ဘဝေရွ႕ေရးအတြက္ လာေရာက္အေရာင္ေသြးေပးေနေသာ ဆရာသခင္တုိ႔ကုိ ေက်းဇူးမတင္ခ်င္ေနႏုိင္ပါသည္။ မေစာ္ကားသင့္ပါ။ သူတုိ႔ခမ်ာ မိေဝး၊ ဖေဝးၿမိဳ႕ႀကီး ျပႀကီးႏွင့္ ေဝး၍ မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ မီးေရာင္ပ်ပ်ေအာက္မွာ သူတုိ႔ဘယ္ေလာက္မ်ား အားငယ္ေနရွာ ၾကမလဲ။ "ႏုိင္ငံလစာ စားေနရတဲ့ဟာေတြပဲ။ ဒါေတာ့သူတာဝန္သူလုပ္ရမွာေပါ့" ဟု ရက္ရက္စက္စက္ မေျပာသင့္၊ မျမင္သင့္ပါ။ ယခုအခါ ေက်းရြာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၌ လူ႕အ႐ုိင္းအစုိင္းပြားမ်ားမႈႏႈန္း စံခ်ိန္ တင္ျမင့္တက္ေနသည္ကေတာ့ ေကာင္းေသာအလားအလာ မဟုတ္ဟုထင္သည္။ ဒါကုိဝုိင္းဝန္း ေစတနာထား တည့္မတ္ေပးရမည္။

သုိ႔ဆိုလွ်င္ ၿမိဳ႕ေနဆရာ/ ဆရာမေကာ လုံျခံဳမႈအျပည့္အဝရွိရဲ႕လားဟု စိတ္ဝင္တစား စပ္စုၾကည့္ျပန္ရာ အမၻဳတရသေျမာက္ေအာင္ အံ့ဘနန္းခပ္ဆန္းဆန္းမ်ား ၾကားရျပန္ေလ၏။ ဒီမုိကေရစီစနစ္ ကူးေျပာင္း လာၿပီဆုိကတည္းက အေၾကာက္တရားႀကီးမားလွေသာ ဆရာ/ ဆရာမမ်ားသည္ အခ်ဳိ႕အခ်ဳိ႕ေသာ နာမည္ခံ (စုန္းျပဴး Watchdog မ်ား) က စာမ်က္ႏွာေပၚမွ ထည့္သြင္းအေဟာင္ခံရမည္ကုိ စုိးရိမ္ၾကျပန္ ၏။ မီဒီယာသမားတုိ႔၏ သားသမီးမ်ားကုိ အလြန္အက်ဴးပုိမုိဂ႐ုစုိက္ေပး ေနရရွာသည္ဆုိကတည္းက ဒါလည္း ေနရာမက်လွေသး။ ဒါႀကီးကုိ အဟုတ္လုပ္ၿပီး ကုိေရႊမီဒီယာက သာယာေနသည္ဆုိကတည္း က ဆႏၵာဂတိလုိက္စားျခင္းျဖစ္၍ ဒါလည္းမဟန္ေသး။ အဆင္မေျပတဲ့ေနက်ေတာ့ က်ဴရွင္အေၾကာင္း ငယ္က်ဳိးငယ္နာေဖာ္သည္ဆုိေတာ့လည္း အဆင္ေျပခဲ့ၾကစဥ္ သေဘာတူအူေခြ႕ေနၾကၿပီး (အဆင္ မေျပမွ ေဖာ္ေကာင္လုပ္သည္ဆုိေလေတာ့)ႏုိင္ငံႏွင့္ျပည္သူအတြက္ အက်ဳိးရွိရာရွိေၾကာင္း ေစတနာ ျဖင့္ ေရးသားသည္ဟု အထင္ႀကီးေလးစား၍ မရႏုိင္ေသး။ စာနယ္ဇင္းအေရျခံဳ၍ အသံေကာင္းဟစ္ သည္ဟုပင္ မညွာမတာေျပာရမည္ထင္သည္။ ေဆး႐ုံက ဆရာဝန္အျပင္မွာ ကုိယ္ပုိင္ေဆးခန္းဖြင့္တာ ျပႆနာမရွိ၊ စာသင္ေက်ာင္းကဆရာ၊ ဆရာမအျပင္မွာ ကုိယ္ပုိင္အခ်ိန္ထဲကဖဲ့၍ က်ဴရွင္ျပတာ ဥပေဒ ရွိေနသည္။ ဘာမ်ားကြာေနၾကပါလိမ့္။ အမွန္ဆုိရေခ်ေသာ္ စာသင္ခန္းထဲလည္း ဒီစာ၊ က်ဴရွင္မွာ လည္း ဒီစာ သင္ၾကားသည္ဆုိေသာအခါ ဘာေၾကာင့္ သင္ၾကားရတာလဲ ေမးသည္။ ခုိးဝွက္သင္ၾကား ေပးတာ ၿငီးေငြ႕လြန္း၍ ေမးၾကည့္ျခင္းျဖစ္သည္။ 'ေက်ာင္းသားမိဘေတြက အတင္းေတာင္းဆုိလုိ႔ပါ တဲ့။' 'ပုိက္ဆံရယ္လုိ႔လည္း မယူပါဘူး' ဆုိပဲ။ 'ဒါဆုိလွ်င္ ဥပေဒကတားျမစ္ထားပါလ်က္ကယ္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားမိဘက ဘာေၾကာင့္ေတာင္းဆုိသလဲ' ဟု ေမးၾကည့္ရာ 'ကေလးေတြ ဂိမ္းဆုိင္၊ အင္တာ နက္ဆုိင္နဲ႔ တျခားေပါက္ကရေတြ သြားမွာစုိးလုိ႔ ေခၚၿပီးထိန္းခုိင္းတာပါ' တဲ့။ ကုိယ့္အားလပ္ခ်ိန္ဖဲ့ၿပီး ႏြားေက်ာင္းသားလုပ္ေနရတာေပါ့။ ေၾသာ္ျဖစ္ရေလ က်ဴရွင္ျပ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ။ 'ဆ…ဆရာ႐ုိေသပါ၊ ဆ…..ဆရာမ႐ုိေသၾက' ဆုိတဲ့ ေခတ္ကုန္ခမ္းသြားခဲ့ေလၿပီလား။ သူတို႔၏ရွင္သန္လႈပ္ရွားေနရေသာ ၿမိဳ႕ျပဘဝ၊ ေက်းလက္ဘဝကုိ ေလ့လာသုံးသပ္ၿပီး တစ္ခုခုလုပ္ေပးၾကပါလား။ လူမမာကုိ ေဆးထုိးလွ်င္ ဆရာဝန္ကုိ ေက်းဇူးတင္ရမည္။ မလုိအပ္ပဲသာ ေဆးမထုိးရပါ။ ေက်ာင္းသားကုိ ေမတၱာေစတနာျဖင့္ ဆုံးမလွ်င္မိဘကသူ႔ကုိယ္စား ပဲ့ျပင္ေပးျခင္းျဖစ္၍ ေက်းဇူးေတာင္ တင္သင့္ၾကေပသည္။ ေက်ာင္းသား မိဘမ်ားသည္လည္း မိမိတုိ႔၏ (အထိမခံ ေရႊပန္းကန္) ရင္ေသြးငယ္မ်ားကုိ ဆရာ/ဆရာမမ်ားက မတုိ႔မထိရေလေအာင္ မိသားစုစုံညီခုိက္သင္ၾကားသမႈ မျပဳသင့္ဘူးလား စဥ္းစားေပးေတာ္မူၾကပါ။ စာရိတၱဘာသာရပ္ဆုိသည္မွာ ထမင္းဝုိင္းမွာ သင္ၾကားေပးရမည့္ကိစၥပါ။ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ ဘုရားႀကီးႏွင့္ သူ႔ ဒကာဆရာဝန္ႀကီးတုိ႔အေမး အေျဖေလး ထည့္ေပးလုိက္ပါသည္။ ပါေမာကၡဆရာ ဝန္ႀကီးကေမးပါသည္။

ေမး- အရွင္ဘုရားတပည့္ေတာ္တုိ႔သည္ဆရာဝန္ေလာင္းေလးမ်ားကုိ လက္ေတြ႕ခဲြစိတ္ပညာ သင္ၾကား ေပးရာ၌ အရွင္လတ္လတ္ဖားကေလးမ်ားကုိ ခဲြစိတ္ျပသရပါတယ္ဘုရား။ လူေတြရဲ႕ အသက္ေပါင္း မ်ားစြာကယ္တင္မယ့္ ေဆးပညာသင္ခန္းစာျဖစ္၍ ဖားကေလးေတြကုိ ခဲြစိတ္ျပသျခင္းဟာ ငရဲႀကီးမႀကီး သိပါရေစဘုရား။

ဆရာေတာ္-ငရဲႀကီးမႀကီးေတာ့ ငါလည္းမသိဘူးကဲြ႕။ ဒါေပမဲ့ မင္းလည္း ဖားဘက္ကေနၾကည့္ေပါ့ကြယ္ တဲ့။

ကဲစာ႐ႈသူ။ 'ဆ….ဆရာ႐ုိေသပါ' ကြယ္ေပ်ာက္တဲ့ေခတ္၊ 'ဆ….ဆရာမ႐ုိေသၾက' မ်ားကလည္း (ဖားဘက္ကေနၾကည့္သလုိမ်ဳိး) ကုိယ္ခ်င္းစာေပးၾကည့္ပါလား။ ထစ္ခနဲဆုိ တီးသင့္ မတီးသင့္၊ ေဆာ္ သင့္၊ မေဆာ္သင့္ခ်င့္ခ်ိန္ေပးပါလား။ ဒီလုိအေျခအေနေတြရွိေနသည့္ (အခါသမယမ်ဳိးမွာ) ဆ….ဆရာ ဘယ္သူလုပ္ရဲသလဲ။ ဆ……ဆရာမွဘယ္သူလုပ္ရဲၾကသလဲ။ မရဲတရဲ ေမးၾကည့္ခ်င္လွသည္။

The Hot News Journal