ပင္စင္ဆိုလို႔ ေျပာရဦးမယ္။ ဝန္ထမ္းေတြဟာ အသက္ ၆ဝ ျပည့္ရင္ သက္ျပည့္ပင္စင္ဆိုၿပီး အနားယူခြင့္ရပါတယ္။ ဒါ့အ ျပင္ ဝန္ထမ္းလစာနဲ႔ မေလာက္ငၾကလို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဆရာဝန္နဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး ေဆးလက္မွတ္နဲ႔ ေဆးပင္စင္ယူ ၾကတယ္။ ေနာက္ပိုင္း သိပ္မေပးေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္တခုက မိသားစုပင္စင္ပါ။ အဲဒါကေတာ့ ဝန္ထမ္းတေယာက္ဟာ အသက္မျပည့္ခင္ ကြယ္လြန္သြားပါက ဇနီး၊ ခင္ပြန္း၊ သား၊ သမီးေတြဟာ မိသားစုပင္စင္ ခံစားခြင့္ရွိပါတယ္။
ဒီပင္စင္ကိစၥမွာ တခ်ဳိ႕႐ံုး(ပညာေရးမွဴး႐ုံး) လိုင္းကိုင္စာေရးေတြက ပင္စင္ယူခါနီး ဆရာအို၊ ဆရာမ အိုႀကီးေေတြကို ျမန္ ျမန္ဆန္ဆန္ ေဆာင္ရြက္မေပးၾကတာကုိ စိတ္မေကာင္းစရာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ပင္စင္အမႈတြဲတခုဟာ အမ်ားႀကီးးျဖည့္ရတာ ေတာ့ မွန္ပါတယ္။ ပညာေရးဝန္ႀကီးဌာနကေပးတဲ့ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ပင္စင္ပုံစံေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီလုိ ပုံစံေတြနဲ႔ လုပ္ကုိင္ ေဆာင္ရြက္ေပးလုိက္ရင္ လြယ္လြယ္ကူကူရွိေပမယ့္ တခ်ဳိ႕ ပညာေရးမွဴးေေတြ၊ အထူးသျဖင့္ ကၽြမ္းက်င္ (၆) လို႔ေခၚတဲ့ ႐ံုးအုပ္ႀကီးေေတြက ခက္ခဲေနၾကတာပါ။ ႐ုံးလာသမွ် ဝန္ထမ္းေတြကို သူတို႔က ပညာျပေနတယ္။ အဆိုးရြားဆံုးကေတာ့ ကၽြမ္း (၆) ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီကၽြမ္းက်င္ (၆) ေတြက ပညာေရးမႈးေတြကို တိုင္ၾကေတာၾကတယ္။ ရွမ္းျပည္နယ္ ေတာင္ပိုင္း ၿမဳိ႕နယ္တခုမွာ ကၽြမ္း (၆) ဆိုတဲ့ မိန္းမေၾကာင့္ လူေတာ္ ပညာေရးမွဴးတေယာက္ တာဝန္မွ ပင္စင္ေပး ခံရဖူး ပါတယ္။ ၿမဳိ႕နယ္တခုလံုးက သူတို႔ကို ဘာလို႔ ေၾကာက္ေနၾကသလဲ မသိဘူး။ တကယ္ေတာ့ စာေရးအဆင့္ပါပဲ။
တခါတုန္းက ပညာေရးမွဴး႐ံုးတ႐ံုးမွာ မူလတန္းေက်ာင္းအုပ္ႀကီးတေယာက္က ေတာ္ေတာ္နဲ႔ သူ႔ပင္စင္အမႈတြဲ မၿပီးေတာ့ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ ပညာေရးမွဴး႐ံုးခန္း ေရာက္လာပါတယ္။ ပညာေရးမွဴး ဆရာမႀကီးကလည္း မထင္ရင္ မထင္သလို ေအာ္တတ္ေတာ့ ေၾကာက္ၾကပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ပညာေရးမွဴးက စစ္ေဆးေမးျမန္းေတာ့ လိုင္းကိုင္စာေရးက အမႈတြဲကို ၆ လ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ရပါတယ္။ လိုအပ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေေတြ စုေဆာင္းေနပါတယ္လို႔ ေျဖပါတယ္။ မွန္ပါတယ္။ လုိအပ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြက မ်ားျပားၿပီး ျပည့္စုံမွန္ကန္ဖို႔ အလြန္အေရးႀကီးပါတယ္။ အမႈထမ္းစာအုပ္ကို ႏွစ္စဥ္ (သို႔မဟုတ္) ရာထူးတိုး၊ အေျပာင္းအေရႊ႕၊ ႏွစ္တိုး၊ လစာႏႈန္းေျပာင္း စတာေတြမွာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးမ်ားက လက္မွတ္ထိုးရပါတယ္။ ေဝးလံလွတဲဲ့ေက်ာင္းေတြမွာ ေက်ာင္းအုပ္ေေတြက ခဏခဏေျပာင္း၊ ေက်ာင္းလုပ္ငန္းေတြ ေပါ့ဆေနေတာ့ ဝန္ထမ္းေတြ နစ္နာၾကပါတယ္။ တာဝန္ထမ္းေဆာင္စဥ္ကာလမွာ ျပႆနာမရွိေပမယ့္ ပင္စင္မွာ ၾကံ့ၾကာေတာ့တာေပါ့။ အခုေနာက္ပိုင္း တိုင္း၊ ျပည္နယ္ေတြမွာ ပင္စင္ဌာနေတြဖြင့္ထားေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့။
တခါက အရာရွိအဆင့္ရွိတဲ့ ဝန္ထမ္းဟာ ပင္စင္တင္တဲ့အခါ ႏိုင္ငံေတာ္က ေပးသနားေသာ မျဖစ္စေလာက္ေခ်းေငြကို ေပးသြင္းၿပီးျဖစ္ေၾကာင္း ျမန္မာ့စီးပြားေရဘဏ္္မွ စာေပးပို႔ရပါတယ္။ အဲဒီဝန္ထမ္း က ၿမဳိ႕တၿမဳိ႕မွာ ေခ်းေငြကို ေခ်းတယ္။ ေနာက္ၿမဳိ႕နယ္တခုမွာ ေခ်းေငြတဝက္ ဆပ္ရတယ္။ ေနာက္ဆံုး သူ ေျပာင္းသြားတဲ့ ၿမဳိ႕နယ္ရဲ႕ ဘဏ္မွာ သူ႔အမႈတြဲ ေရာက္ ေနပါတယ္။ သူဟာ က်န္ေငြ ငါးေထာင္ကို ဘဏ္ မွာေပးသြင္းၿပီး ပင္စင္ဌာနကို ေပးပို႔ရပါတယ္။ ဆိုလိုတာက သူ႔လို အရာ ရွိအဆင့္ရွိသူက ႐ံုးလုပ္ငန္းမ်ားကို ကၽြမ္းက်င္ေတာ့ အခက္အခဲမရွိပါဘူး။ ႐ံုးလုပ္ငန္း မသိသူေတြမွာ ေတာ္ေတာ္ခက္ခဲပါ တယ္။
ပင္စင္စားတေယာက္ဟာ ပင္စင္ဥပေဒအရ က႐ုဏာေၾကးဆိုတာ ခံစားခြင့္ရွိပါတယ္၊ အဲဒီက႐ုဏာေၾကးဟာ လုပ္သက္နဲ႔ လစာအေပၚ မူတည္ထားတဲ့ တြက္နည္းအရ ခံစားရပါတယ္။ ဆရာမ တေယာက္ဟာ က႐ုဏာေၾကး (၁၆) သိန္း ရရွိပါ တယ္။ ဒီဆရာမဟာ အသက္၂ဝက စၿပီး မူလတန္းျပနဲ႔ ေတာမွာ လုပ္ခဲ့ရတာပါ။ ျပည္နယ္တခုမွာ အလယ္တန္း ေက်ာင္း အုပ္ဘဝ ပင္စင္ယူေတာ့ ပင္စင္ခံစားခြင့္ေလး ေမွ်ာ္ေေနတုန္း က႐ုဏာာေၾကး (၆သိန္း) ခံစားခြင့္ကို မိမိေနထိုင္ရာေဒသ ဘဏ္မွာ ထုတ္ယူႏိုင္တယ္လို႔ စာတိုက္က စာေရာက္လာပါတယ္။ ကဲ-ၾကည့္ၾကပါဦး။ (၁၆) သိန္းကေန (၆) သိန္း ဘယ္ လုိ ျဖစ္သြားရပါလိမ့္။ (၁ဝ) သိန္းဆုိတဲ့ အေရးအတြက္ မနည္းလွတဲ့ေငြဟာ မ်က္လွည့္ျပလုိက္သလုိ ေပ်ာက္ကြယ္သြား ပါေပါ့လား၊ တာဝန္ရွိတဲ့ ဘုန္းရွိန္လို႔ လက္မွတ္ထိုးထားတဲ့ ဗိုလ္လူထြက္ အရာရွိက (၁) ဂဏန္းေလး က်ေနတာပါတဲ့။ အဲဒီ (၁)ကေလးက တသက္လံုး ေသလုမတတ္ လုပ္ခဲ့ရတဲ့အတြက္ ခံစားသင့္ ခံစားထုိက္တဲ့့ (၁ဝ)သိန္းပါ။ ကုိယ့္အမွားကုိ မွားေၾကာင္း ဝန္မခံတတ္တဲ့သူေတြပါ။ စာနာေထာက္ထားလိုစိတ္ ေခါင္းပါးတဲ့သူေတြပါ။ အျခားဌာနဆိုရင္ထားပါေတာ့။ ကိုယ့္ကို ငယ္စဥ္က သင္ၾကားေပးလိုက္တဲ့ ကံ့ကူလက္လွည့္ ဆရာသမားေတြကို လုပ္္ရက္ပါေပ့ကြယ္။
ဗမာျပည္မွာ ၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္။ ဇြန္လေလာက္က အိုႀကီးအိုမ ဝန္ထမ္းေဟာင္းေတြအတြက္ ပင္စင္ေတြတိုးတယ္ဆိုတဲ့ သတင္း စကား ၾကားၾကရပါတယ္၊ ပင္စင္စားေတြ ေမးၾကျမန္းၾကေပါ့။ အဲဒီေမးတဲ့အထဲမွာ “လား” ေပါင္း မ်ားစြာေပါ့။ တခ်ဳိ႕က ကိုယ္ပါ-မပါ။ တခ်ဳိ႕က ေငြဘယ္ေလာက္ရမွာလဲ။ ေကာလာဟလေတြက ခဏခဏဆိုေတာ့ မယံုတဝက္ ယံုတဝက္။ ယံု ရခက္ေနတာေပါ့။ ရိပ္သာမွာ ေန႔တိုင္းဆံုၾကေတာ့ တရားနားရင္ေျပာၾကၿပီ။ ပင္စင္စားေတြဆုိတာကလည္း ဒါေလာက္ေပါ မ်ားမွန္း အဲဒီေတာ့မွ သတိထားလုိက္မိပါတယ္။ ဆရာမ အပ်ဳိႀကီးမမရဲ႕ ျဖစ္ေထြကုိ ေျပာပါဦးမယ္။ သူမက အထက္တန္း ေက်ာင္းအုပ္ဘဝနဲ႔ ပင္စင္ယူခဲ့တာပါ။ ပင္စင္လစာေတြ တိုးတယ္ဆိုေတာ့ “ဟဲ့-ျမျမ၊ ငါ့ကို သတင္းစာရွာေပးစမ္း”တဲ့။ “မမျမင့္- သတင္းစာထဲ မပါေသးဘူး။ ေရဒီယိုေတြ တီဗြီေတြက မိခင္ဌာနနဲ႔ အျမန္ဆံုးဆက္သြယ္ပါလို႔ ေအာ္ေနတာ၊ ဘ႑ာေေရးနဲ႔ အခြန္ဝန္ႀကီးဌာနက စာနံပါတ္မထြက္ေသးဘူးလို႔ ျပန္ေျဖလုိက္ရတယ္။ ဆိုလိုတာက ေသေသခ်ာခ်ာ စီစဥ္ မထားဘဲ ပရမ္းပတာနဲ႔ စစ္အစိုးရနာမည္ ေကာင္းရေအာင္ ေအာ္တာပါ။ ၾကားသိရတာက သူရေရႊမန္းရဲ႕ ႏႈတ္ေခၽြစကား အရ ဒီေငြေတြ ေပးႏိုင္ေအာင္ စီမံကိန္းတခ်ဳိ႕ကို ရပ္ထားရမယ္တဲ့။ ဝန္ထမ္းေတြမွာေတာ့ မစားရေသးခင္က ေပ်ာ္ေနၾက တာေပါ့။ ေအာ္ .. သူ႔ခမ်ာမ်ား မက္ေမာၾကတာေပါ့။
တကၠသိုလ္၊သမိုင္းဌာနမွကထိကဆရာမကေျပာရွာတယ္။ သူမရတဲ့ ပင္စင္လစာဟာ (၂ဝဝဝ) က်ပ္သာရတယ္တဲ့။ ဘဏ္္ ရွိတဲ့ၿမဳိ႕ကိုသြားေတာ့ ကားခအျပန္အသြားတေထာင္က်တယ္တဲ့။ မုန္႔ဝယ္စားေတာ့ ဘာက်န္သလဲတဲ့။ ဒါက ေငြေၾကး တတ္ႏိုင္တဲ့သူေတြေတာင္မွ ဘဝေနဝင္ခ်ိန္မွာ ပင္စင္ဆုိတာေၾကာင့္ အခက္အခဲေတြနဲ႔ မေရွာင္သာ မတိမ္းသာ ေတြ႔ေန ၾကရေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္တာပါ။ မိသားစုအားလံုး ဖခင္ရဲ့ ဝင္ေငြကိုသာ မွီခိုစားေသာက္ၾကရတဲ့ ေအာက္ေျခဝန္ထမ္း တခ်ဳိ႕ ဆုိရင္ ပင္စင္ယူတဲ့အခ်ိန္မွာ ေနစရာ၊ စားစရာ အေတာ္ခက္ခဲၾကပါတယ္။ မယက၊ ရယက စာေရးမတေယာက္ဆုိရင္ ေငြ ေၾကးအဆင္မေျပလို႔ လစဥ္ဖြင့္တဲ့ တရားစခန္းေတြမွာ ညအိပ္တရားစခန္း မဝင္ႏိုင္ပါဘူး။ သူရဲ႕လစာကလည္း ရာဂဏန္း ဆိုေတာ့ သူ႔ခမ်ာ စားဖို႔ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္ေပါ့။ ဦးေလးကေျပာတယ္။ ငါ့တူမရဲ႕ ပင္စင္က တလ ၅ေသာင္းဆိုေတာ့ သံုးလို႔ ျဖစ္ေသးတာေပါ့။ ငါ့ပင္စင္ဘယ္ေလာက္ရသလဲ-သိလားတဲ့။ ၂ဝဝ၆ မတိုင္ခင္က ပင္စင္ယူတာဆိုေတာ့ ဦးေလးမွာ ၄ ေထာင္ေက်ာ္ပဲ ရမွာေပါ့။ အဲဒီဦးေလးဟာ တခ်ိန္တုန္ံုးက ဗမာျပည္အလယ္ပိုင္း၊ ၿမဳိ႕တၿမဳိ႕ အထက္တန္းေက်ာင္း တေက်ာင္းမွာ အလြန္စည္းကမ္းေကာင္းၿပီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပညာေရးေအာင္ျမင္တိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့သူ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးတဦး ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ စိတ္ရင္းေစတနာ အလြန္ေကာင္းသူ ျဖစ္တယ္။ အေျခခံပညာဦးစီးဌာနက ၫႊန္ၾကားေရးမွဴးအဆင့္ေရာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ပင္စင္ယူခဲ့တဲ့ ဦးေလးျဖစ္သူရဲ႕ ပင္စင္လစာေငြဟာ က်ပ္ ၄ဝဝဝ မွ်သာတဲ့။
ပင္စင္စားေတြဟာ လစာကို လစဥ္လည္း ထုတ္လို႔ ရပါတယ္။ ၃လ၊ ၄လ၊ ၆လ ေပါင္းထုတ္လည္း ရပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆိုရင္ ေရာင္းစားထားၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ တပ္မေတာ္သားပင္စင္ေတြဟာ ႏိုင္ငံေတာ္ကို လွဴဒါန္းထားတာမ်ားတယ္လို႔ ၾကားသိရပါတယ္။ သူတို႔ တပ္မေတာ္ပင္စင္နဲ႔ အျခားဌာနဆိုင္ရာ ပင္စင္ဆုိတာေတြကလည္း မတူပါဘူး၊ သာမန္ဝန္ထမ္း မ်ားရဲ႕ ပင္စင္တြက္ခ်က္ပံုက (လုပ္သက္၊ ေနာက္ ဆံုးထုတ္လစာ) ေပၚ မူတည္တြက္ခ်က္ရပါတယ္။ ေယဘုယ်အားျဖင့္ မူလလစာရဲ့ တဝက္ေလာက္ပဲ ရပါတယ္။ စစ္တပ္က ပင္စင္လစာ၊ မူရင္းလစာေတြဟာ သာမန္ထက္မ်ားေနေတာ့ စစ္ တပ္ထဲက ရင္းႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဆရာ၊ ဆရာမေတြကို က႐ုဏာသက္ေၾကာင္းေျပာၾကတာ မၾကာခဏ ၾကားရ တယ္။ ဒါက ျမင္သာလာေအာင္ တင္ျပတာပါ။ ဝန္ထမ္းခ်င္းအတူတူ သူတို႔လူေတြက်ေတာ့ တေလးသာေၾကာင္း ႏႈိင္းယွဥ္ ျပတာပါ။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ ဒုကၡိတ (မသန္မစြမ္း) စစ္သည္ေဟာင္းေတြကို ဝန္ထမ္းေတြေနရာမွာ ျပန္ခန္႔တာလည္း ရွိ တယ္။ စစ္အစိုးရဟာ သူ႔ရဲ႕ဝန္ထမ္းေတြကို အျခားဝန္ထမ္းေတြထက္ ခံစားခြင့္ပိုေပးပါတယ္။ စစ္တပ္က ဝန္ထမ္းခ်င္းမွာ လည္း ရာထူးႀကီးေတြက်ေတာ့ ၿမဳိ႕ႀကီးေတြကေနရာေကာင္းေတြ၊ ေျမကြက္ေတြ၊ ဆိုင္ခန္းေတြကအစ၊ မီနီမားကက္ေတြ အထိ သူတို႔ ပိုင္ဆိုင္ၾကတယ္။ သာမန္စစ္သားေတြမွာေတာ့ ပင္စင္ယူရၿပီဆုိရင္ ေနစရာအခက္အခဲေတြ ရွိ႐ုံမက သား၊ သမီးေလးေတြဆုိရင္ အလုပ္လက္မဲ့ေလးေတြ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။
ပင္စင္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေနာက္ထပ္ေရးခ်င္တဲ့ အခ်က္တခ်က္ကေေတာ့ ၂ဝ၁၁ ခု ပင္စင္လစာတိုးစဥ္က ျဖစ္ခဲ့ၾကတဲ့ျဖစ္ ရပ္ေတြပါ။ မိခင္ဌာနနဲ႔ ဆက္သြယ္ရမယ္ဆိုေတာ့ ပညာေရးမွဴးဆီကို သြားၾကတာေပါ့။ ပညာေရးမွဴးဆိုတဲ့ မယ္မင္းႀကီး မက စကားကို မေျပာခ်င္သလိုလို။ မအားသလိုလို ပုံဖမ္းေနတယ္။ တခ်ိန္တုန္းက ျပည္နယ္မွာ သူပညာေရးမွဴး ျဖစ္လာ ေတာ့ အားလံုးကူညီခဲ့တာပါ။ ဒီလိုပါပဲ၊ ႐ုံးစာေရးေလးေတြကုိ ေမးေတာ့လည္း မသိဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔ ျမန္မာ့စီးပြား ေရးဘဏ္ သြားေမးေတာ့လည္း ၫႊန္္ၾကားခ်က္မလာေသးေၾကာင္း ေျပာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ပင္စင္စာအုပ္ေတြကို ပညာ ေရးမွဴး႐ံုးကို ပို႔ရမွာျဖစ္လို႔ ဘဏ္စာေရးမေလးေတြက ေငြလာထုတ္ဖို႔ ေခၚပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ပင္စင္ထုတ္တဲ့ ဘဏ္စာ အုပ္အဝါေရာင္ေလးကို ပညာေရးမွဴး႐ံုးသို႔ ပို႔ရတယ္။ ပို႔ေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ ဇူလိုင္ ၁၉ ရက္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနတာေၾကာင့္ ၂ဝ ရက္ေန႔မွာ သြားပါတယ္။ ႐ံုးမွာ ပညာေရးဌာနက လူဦးေရမ်ားတာေၾကာင့္ လူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ေတြ႔ပါတယ္။ ႐ုံးက စာေရးေလးေတြကို ဘယ္သူတာဝန္ခံလဲေမးေတာ့ ေစာေစာကလိုပဲ ေကာင္းေကာင္းေျပာေပးတဲ့သူ မရွိပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားအေပၚ သူတို႔ေလးေတြ ဒီလို ဆက္ဆံၾကသလားလို႔ ေတြးမိပါတယ္။ မိမိရဲ႕ ပင္စင္စာအုပ္ကို ပညာေရးမွဴး မရွိလို႔ ႐ံုးအုပ္ႀကီးကုိေျပာၿပီး ထားခဲ့ရေပမယ့္ စိတ္မခ်ပါဘူး။ ကိုယ္ေပးထားတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြက ျပည့္စုံရဲ႕လား။ ကိုယ္ ကိုယ္တိုင္က တိက်ခ်င္တဲ့သူဆုိေတာ့ သူတို႔က စာရင္းအင္းနဲ႔ လက္ခံထားတာမဟုတ္တဲ့အတြက္ စိတ္ပူေနမိတယ္။
ပညာေရးဌာနနဲ႔ အျခားဌာနေတြက မတူၾကဘူး။ ပညာေရးဌာနကလူမ်ားလို႔လား။ အလုပ္မအားၾကလို႔လား မသိဘူး။ တာ ဝန္ခံ ေဆာင္ရြက္မေပးဘူး။ အျခားဌာနေတြက ပင္စင္ကိစၥ လုပ္ေပးတယ္။ ျပႆနာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီီးပါပဲ။ အခ်ဳိ႕ ဆိုရင္ ခင္ပြန္းသည္ေသဆံုးၿပီး မိသားစုပင္စင္ေလးက မျဖစ္စေလာက္ ဆယ္ဂဏန္းေလးရပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ သားသမီး ေတြနဲ႔ ရရာအလုပ္ကေလး လုပ္ကိုင္စားေနရတယ္။ အခုပင္စင္ကေလးက ေထာင္ဂဏန္းရမယ္ဆိုေတာ့ လိုခ်င္ၾကတာ ေပါ့။ စာေရးသူကိုလာေမးေတာ့ မိခင္ဌာနကို ဆက္သြယ္ပါ။ အၾကမ္းဖ်င္းကေတာ့ ေသစာရင္း၊ မိသားစုပင္စင္ပံုစံ စတာ ေတြ ျဖည့္ရဦးမွာ။ ၾကာေတာ့ၾကာမယ္ ဒါေပမဲ့ရမွာပါလို႔ ျပန္ေျဖခဲ့ရတယ္။ ပင္စင္လစာက မရေသးဘဲ ၾကာေနေတာ့ ရပါ မလားလို႔ အားေလွ်ာ့သံနဲ႔ မၾကာမၾကာေျပာရွာေတာ့ အားေပးေနရပါတယ္။ ေအာ္ ႀကဳံရဆံုရဘံုဘဝမွာ အသက္တရာ မေနရ- အမႈတရာေတြ႔ေနရတဲ့ တို႔မ်ားရဲ႕ ဘဝပါလားလို႔ သံေဝဂတရားရမိတယ္။
ဒါေပမဲ့ တို႔တေတြကေတာ့ ဒီမိုကေရစီရဲ႕ အသီးအပြင့္ကိုမခံစားရေသးဘဲ ခိုင္းတာလုပ္၊ ခံမေျပာနဲ႔ေခတ္က ႀကီးပ်င္းလာ ခဲ့ရေတာ့ အခက္အခဲေတြကို က်ိတ္မွတ္ခံစားၿပီး တရားနဲ႔ ေျဖသိမ့္ေနရပါတယ္။ တေလာက ၾကားလုိက္ရတဲ့ ထိုင္ဝမ္က ဆရာ၊ ဆရာမေတြလိုသာ “ပင္စင္လစာ ျမန္ျမန္ထုတ္ေပး” လို႔ ဆႏၵျပဖို႔သာ ေကာင္းေတာ့တာပါပဲ၊
အဲဒီလို ခံစားေနၾကရတာ ေလးလေက်ာ္၊ ငါးလၾကာတဲ့အထိ လစာမရပဲ ငတ္ျပတ္ေနၾကရပါတယ္။ ပင္စင္စာအုပ္ေတြကို ဘဏ္ကသိမ္းသြားေတာ့ မဝတဝ လစာေလးကုိေတာင္ မရေတာ့ပါဘူး။ ေစာေစာက ပင္စင္တိုးမယ္ဆိုတုန္းကလို ဟိုလူ ရပလား။ ဒီလူရပလားနဲ႔။ ေမးၾကျမန္းၾက ျဖစ္ျပန္ပါတယ္။ ဘဏ္က ေျပာပါတယ္။ ဘယ္ဌာနမွ မရေသးပါဘူးတဲ့။ ပထမ ဆံုး ရတာကေတာ့ စစ္တပ္ကပါတဲ့။ ဒီက ပင္စင္စားေတြမွာေတာ့ ေဆးေတာင္ဝယ္စရာမရွိလို႔ ေသမယ့္ဟာေတာင္ မေသ ႏုိင္ေသးဘဲ ေအာင့္ထားရတဲ့ဘဝေတြပါ။ အပ်ဳိႀကီးတေယာက္ဆိုရင္ လဲလို႔ ခါး႐ုိးက်ဳိးသြားပါတယ္။ အရပ္မွာ ကုမျဖစ္လို႔ ၿမဳိ႕တက္ၿပီး စတီးရိုး ထည့္ရပါတယ္။ ကုန္ရွာၿပီ။ ပင္စင္ယူခါစက ရထားခဲ့တဲ့ က႐ုဏာာေၾကး (၇) သိန္း။ အဲ ေနာက္ဆံုး ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္အေပၚ တာဝန္ကို ကုိယ့္ အသက္ (၂ဝ) အရြယ္၊ တခ်ဳိ႕ဆို (၁၈) ႏွစ္က စတင္ၿပီး ထမ္း ေဆာင္ခဲ့ၾကတာပါ။ ခိုင္းတုန္းက ခုိင္းၿပီး သံုးမရေတာ့ ႏြားသတ္႐ံုေတာ့ အပို႔မခံခ်င္ဘူးေဟ့။
မေဗဒါ အံကိုခဲ ပန္းပန္လ်က္ပဲ ဆုိသလုိ တခ်ဳိ႕က အံခဲေနၾကရ၊ တခ်ဳိ႕က တရားစခန္းေတြမွာ တရားနဲ႔ ေျဖသိမ့္ေနရွာရတဲ့ ဘဝေတြပါ။
ျမျမခ်ဳိ
၂၉-၁ဝ-၂ဝ၁၂
No comments:
Post a Comment